ชาย-หญิง,ผู้ใหญ่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ในร้านเหล้า...
เพื่อนสาวในชุดส่ายเดี่ยวต่างออกลีลาเลื่อยไปมาในร้านด้วยความสนุก เหล้าที่สั่งมายังคงเหลืออยู่บนโต๊ะ ซึ่งแบมแบมต้องเป็นคนแอบจัดการเทมันลงพื้น เพราะสถาพของแต่ละคนนั้นไม่ไหวแล้ว...เธอรู้ดีว่ายัยสาวๆพวกนี้จะไม่ยอมกลับไปไหนถ้ายังเหลือเหล้าอยู่บนโต๊ะ
“อีแบม มาเต้นกับกูสิ กูไม่รู้ว่าจะได้เต้นกับมึงอีกเมื่อไหร่”
“อีบ้า พูดเหมือนกูจะตายอย่างนั้นแหละ”
“มาเร็ว”
หญิงสาวไม่มีทางเลือก...
เธอแอบไปโยกย้ายอยู่ข้างๆเพื่อน พร้อมกับคอยตรวจดูอาการของแต่ละคน...
หลังจากที่ถูกชายหนุ่มดูดน้ำออกจากร่าง สมองที่เคยเมามายก็กลับมาได้สติ ความเสียวที่ได้รับปลุกร่างกายของเธอให้กระปี้กระเป่าเหมือนเดิม
“มึง พาอีหมิวกลับเถอะ ดูถ้ามันจะไม่ไหวแล้ว”
“ใครจะลากมัน มึงหรอ”
“เออ ก็คงเป็นกูแล้วแหละ”
แบมแบมบอกกับเพื่อน ก่อนจะลากนังเพื่อนตัวดีออกมาจากวงเต้น แต่กว่าจะออกมาได้ หญิงสาวก็ต้องใช้พละกำลังไปมากกว่าที่คิด ยังดีที่มีเพื่อนชายโต๊ะข้างๆช่วยประคองร่างของแต่ละคนออกมา แต่ส่วนใหญ่คนพวกนั้นก็แค่ต้องการจะติดต่อเพื่อหวังจะหลอกจิ้มเท่านั้น
“แน่ใจนะครับว่าไม่ให้พวกผมไปส่ง”
“ถ้ายังสนุกไปพอ ไปต่อที่ห้องผมได้นะ”
เสียงหื่นกามกล่าวออกมา...
“ไม่เป็นไรค่ะ ไว้โอกาสหน้าดีกว่า”
“อีหมิว ตั้งสติ รถมาแล้ว”
เพื่อนสาวที่ยังไม่ค่อยเมาช่วยพยุงเพื่อนอีกคน ก่อนจะพาร่างในชุดส่ายเดี่ยวเข้าไปยังรถยนต์ที่เรียกมาจากแกรป หลังจากที่จัดแจงทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เพื่อนสาวทั้งหลายก็ถูกนำไปส่งยังที่พัก และคนสุดท้ายที่มาถึงห้องก็คือแบมแบมนั่นเอง...
“เฮ้อออ กะไว้แล้วเชียวว่าต้องเป็นแบบนี้”
แบมแบมทิ้งตัวลงบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้า...
ร่องสวาทที่โดนเบิร์นรูมาก่อนหน้านั้นกลับไม่เหน็ดเหนื่อยด้วย มันคันกระสันต์ขึ้นมาตลอดเวลาตั้งแต่ที่นั่งอยู่บนรถ เมื่อความต้องการมีมากขึ้น หญิงสาวก็ต้องจำใจใช้มือล้วงเข้าไปสัมผัสน้องสาวของตัวเอง
“อื้มมมม”
เสียงชื้นแฉะจากด้านล่างดังเป็นจังหวะ จากนั้นไม่กี่อึดใจเสียงครางในลำคอก็ครางขึ้น แม้ว่าการเสร็จสมจะไม่ได้เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข แต่มันก็พอใช้ขัดไปก่อนได้บ้าง...
รู้อย่างนี้น่าจะอยู่ที่ร้านอีกสักพัก...
เพราะอาจจะได้สานต่อความสัมพันธ์ไปกับชายหนุ่มคนนั้นอีก...
แค่ลิ้นยังขนาดนั้น...อย่างอื่นจะขนาดไหน
“อื้มม นี่ฉันจะไม่ได้ใช้ชีวิตมหาลัยอีกแล้วหรอเนี้ย”
ร่างระหงนอนคิดบนเตียง...
ชีวิตมหาลัยของแบมแบมผ่านอะไรมามากนับไม่ท้วน ทั้งร้อนทั้งหนาว ทั้งดีและไม่ดี ด้วยความที่ครอบครัวของเธอไม่ใช่ครอบครัวที่มีฐานะอะไรมาก มันจึงทำให้การเรียนในปีแรกที่เข้ามาขัดสนเรื่องเงินนิดหน่อย
แต่ด้วยหน้าตาพร้อมรูปร่างและนิสัยเข้าถึงง่ายของเธอ...
จึงมีผู้ใหญ่เอ็นดูและมีคนคอยอุปการะคุณอยู่เสมอ...
อีกด้านของดาวมหาลัยที่เพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง...ในอดีตนั้นมันเต็มไปด้วยความสุขอีกรูปแบบที่ชายทุกคนไม่คาดคิด
“อีกแค่หนึ่งเดือน....เราต้องย้ายออกจากที่นี่แล้ว...”
แบมแบมกัดริมฝีปาก...
เธอนึกถึงเหตุการณ์ในอดีตมากมาย ผู้คนที่คอยช่วยเหลือเธอมาตลอดตั้งแต่ปี 1 จนถึงปี 4 มีเยอะเหลือเกิน แต่ถ้าจะให้พูดถึงผู้มีพระคุณจริงๆก็คงพอจะนับได้...
ลุงเจ้าของหอที่ไม่เคยเก็บเงินค่าเช้ากับเธอสักบาท...
คุณพ่อเจ้าของร้านข้าวมันไก่ที่คอยทำกับข้าวให้เธอกินเป็นประจำ...
พี่วินมอเตอร์ไซค์ที่คอยเทียวรับเทียวส่ง...
ลุงยามหน้าคณะที่คอยแอบขึ้นมาส่องความปลอดภัยของเธอในยามค่ำคืน
เหล่าอาจารย์พร้อมด้วยเหล่าพี่รหัสทั้งหลาย...
และอื่นๆอีกมายที่ยังไม่ได้กล่าวถึง...
คราวนี้หญิงสาวคิดว่าควรถึงเวลาที่เธอจะตอบแทนบุญคุณคนเหล่านั้นเสียหน่อย เพราะถ้าเกิดไม่มีพวกเขา...ก็คงไม่มีหญิงสาวผู้แสนอ่อนโยนคนนี้
ชายทุกๆคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต....ต่างก็ได้สอนให้แบมแบมรู้ซึ้งเห็นแจ้งถึงคำว่าความสุขที่แท้จริง
“อื้มมม....ลุงชาญ....”
เสียงครางกล่าวชื่อลุงเจ้าของหอเบาๆ...
ก็ตั้งแต่ที่ย้ายมาอยู่หอพักแห่งนี้ตั้งแต่ ปี 1 หญิงสาวก็ไม่เคยได้จ่ายเงินค่าห้องเลยแม้แต่บาทเดียว เพราะทุกๆท้ายเดือน แบมแบมมักจะชวนลุงชาญเข้ามาพูดคุยเรื่องค่าห้องที่เธอหามาจ่ายให้ไม่ทัน และลุงชาญเองก็คงเอ็นดูหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มเหมือนลูกเหมือนหลาน...ถึงไม่คิดเงินกับเธอเลยสักบาท
และที่สำคัญ...
ลุงร่างสูงเจ้าของหอพักใบหน้าดิบเถื่อน...ยังอยู่คุยให้คำปรึกษาในห้องของหญิงสาว
จนถึงเช้าของอีกวัน....มาตลอด 4 ปี
