"พี่หมิงเจ๋อครับ...ผมรักพี่นะผมให้อภัยพี่แล้ว...พี่ตื่น..ขึ้นมา...คุยกับผมก่อนสิครับ ตื่นมาตอบคำถามผมก่อนสิพี่..."
ดราม่า,ชาย-ชาย,อื่นๆ,ยุคปัจจุบัน,รัก,countryhumans,แฟนฟิค,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
"พี่หมิงเจ๋อครับ...ผมรักพี่นะผมให้อภัยพี่แล้ว...พี่ตื่น..ขึ้นมา...คุยกับผมก่อนสิครับ ตื่นมาตอบคำถามผมก่อนสิพี่..."
ผู้แต่ง
คนแต่งไม่เคยปกติสักวัน
เรื่องย่อ
⚠️คำเตือน⚠️:เนื้อหาภายในเรื่องมีความรุนแรงไม่เหมาะกับเด็กอายุตํ่ากว่า18ปี มีการกล่าวถึงเพศ มีฉากร่วมรักทางเพศ มีการฆาตกรรม การฆ่าล้าง รวมไปถึงเลือด การทรมาน ความรุนแรงต่างๆ และภายในเรื่องจะใช้ชื่อสมมุติของทุกตัวละครครับ
ขอให้ผู้อ่านสุดที่รักทุกท่าน
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านครับ
รายชื่อตัวละคร
ซาร์=รัสเซีย(พระเอก)
เซี่ยหมิงเจ๋อ=จีน(แฝดน้อง/นายเอก)
เอเดรียน=คาซัคสถาน
นิโคไล=โซเวียต ทรินส์=นาซี
เชนส์=เยอรมัน เอดริก=ยูเครน
เชเวลส์=เบลารุส
เซี่ยหมิงเยว่=จีน(แฝดพี่) เซี่ยตงหยาง=ไต้หวัน
เซี่ยหยงเอ๋อร์=มาเก๋า เซี่ยหลิน=ฮ่องกง
เร็น=เจแปน ฮารุโตะ=จักรวรรดิญี่ปุ่น
อาคาริ=ญี่ปุ่น โอลิเวอร์=อเมริกา
ลีโอ=อังกฤษ คีสตอฟ=ฝรั่งเศส
เนล=จักรวรรดิอิตาลี่ เครัส=อิตาลี
เอกและซัน=ไทยและเสรีไทย
ส่วนรายชื่อตัวละครอื่นทางผมจะขอใช้ชื่อของประเทศนั้นๆแต่เป็นชื่อย่อครับ เช่น ฟินแลนด์=ฟิน เนเธอร์แลนด์=เธอร์ นิวซีแลนด์=นิว/ซี
อะไร ๆ ก็เปลี่ยนไปทั้งเวลา มนุษย์ รสนิยม สมัย รวมถึงความรู้สึก ทุกอย่างมันก็เกิดขึ้นได้ตามวัฏจักรแต่สิ่งเดียวที่เปลี่ยนมันไม่ได้คือ"ความรัก"ต่อให้ใครสักคน..จะเกลียดมากขนาดไหนแต่เชื่อสิยิ่งเกลียดยิ่งทำให้รู้สึกรัก อ่า...ชักอยากรู้แล้วสิว่าการเปลี่ยนความเกลียดชังให้กลายเป็นความรักอันแสนละมุนได้เนี่ยมันจะเป็นยังไง
"พี่หมิงเจ๋อครับ...ผมรักพี่นะผมให้อภัยพี่แล้ว...พี่ตื่น..ขึ้นมา...คุยกับผมก่อนสิครับ ตื่นมาตอบคำถามผมก่อนสิพี่..."
#พี่ครับผมให้อภัยแล้ว|countryhuman
โดย:คนแต่งไม่เคยปกติสักวัน
เจอกันตอนแรกวันที่ 10/11/2025
“ตั้งแต่ผมเสียคนที่รักที่สุดในครั้งนั้นมันทำให้ผมรู้สึกอยากจะแก้แค้นให้พ่อเลย”
หลาย ๆ คนคงจะเข้าใจนะครับว่าการเสียคนที่เรารักไปน่ะมันรู้สึกยังไงโดยเฉพาะการที่เห็นคนที่รักล้มลงไปนอนจมกองเลือดต่อหน้าต่อตา โดยที่เราทำอะไรไม่ได้น่ะมันเจ็บมากเลยล่ะ ผมจำได้แม่นเลยว่าคนที่ทำให้ผู้เป็นดั่งเสาหลักของครอบครัวเพียงคนเดียวตายลงไปคือ……..เขา
และใช่ผมต้องการ “ล้างแค้น”
มิถุนายน ค.ศ 2030
“พี่ซาร์!อีกไม่นานจะมีงานเลี้ยงรวมหุ้นของบริษัทใหญ่ในแต่ละประเทศแกจะไปไหม”
เสียงของเอเดรียนลูกน้องและพี่น้องคนสนิทพูดถามขึ้นพร้อมวางกองเอกสารไว้ตรงหน้ากับร่างสูงที่มีทีท่าว่าตอนนี้อารมณ์จะไม่ค่อยดีเท่าไหร่
“เป็นไรวะพี่เห็นทำหน้าไม่พอใจมาตั้งแต่อยู่บ้านละ”
บุคคลที่เปรียบเสมือนเป็นน้องเล็กสุดของบ้านอย่างเอเดรียน คงเป็นเพียงคนเดียวในครอบครัวที่ไว้วางใจมากที่สุด อาจมาจากนิสัยส่วนตัวของเขาที่ช่างสังเกตุ เก็บรายละเอียดในแต่ละสถานการณ์ได้ดีสุด ๆ
“ปล่าวหรอกแค่คิดเรื่องพ่อนิดหน่อยแล้วมึงไม่ทำงานส่วนของตัวเองอะเอเดรียน”
ซาร์ตอบน้องไปก่อนจะสวนคำถามของตนกลับบ้างพร้อมมือหนาเริ่มจับปากกาและเซ็นเอกสารต่างๆเกี่ยวกับบริษัทและเเลกเปลี่ยนบทสนทนากับเอเดรียนบ้างเป็นครั้งคราว
กาลเวลาแล่นผ่านมาเรื่อย ๆ จนถึงช่วงเวลาบ่ายแก่ ๆ เป็นเวลาพักของซาร์ ร่างสูงใหญ่ที่ตอนนี้จิบชาร้อนๆพร้อมขนมปังสุขแสนอร่อยจากร้านเพื่อนรักอย่างร้านเบเกอร์รี่ของโอลิเวอร์ ที่เป็นร้านโปรดของซาร์เนื่องด้วยบริษัทมีกฎห้ามนำสุราหรือของมึนเมาเข้ามาได้จึงจำใจต้องกินชาแทนวอดก้าแสนอร่อยของเขาทั้งๆที่เวลานี้เวลาอยู่บ้านเขาชอบหยิบวอดก้าในตู้เย็นมาดื่มจนเอเดรียนบ่น
“พี่จะเอายังไงครับรอบนี้พี่จะไปเองหรือจะส่งคนไปแทนครับ”
“เดี๋ยวกูไปเองและมึงต้องไปกับกูด้วยไอเอเดรียน”
ซาร์ตอบน้องไปแบบนั้นพร้อมทอดสายตามองไปหารูปภาพที่ตั้งเด่นสง่าไว้กลางห้องทำงานของเขาไม่สิต้องของพ่อมากกว่า
“พี่ไม่คิดจะปรับแต่งห้องทำงานหน่อยเลยหรอพี่ซาร์ในเมื่อห้องนี้เป็นของพี่แล้วนะ”
เอเดรียนถามขึ้นพร้อมเอียงคอทำหน้าสงสัยใส่พี่ก่อนคำตอบที่ได้นั้นจะเป็นคำตอบที่เขาคาดเดาไว้อยู่แล้ว “ไม่ล่ะไว้แบบนี้แหละ” คำตอบซํ้า ๆ เดิม ๆ ที่เขาได้รับมาตลอดเวลาถาม
“เอาล่ะหลังจากนี้ช่วยเคลียร์งานให้หน่อยนะว่าจะไปที่บริษัทพี่เยว่แกหน่อย”
“หนีเที่ยวอีกละไรวะเอะอะขี้เกียจทำก็โยนมาหาผมอ่าพี่”
“หุบปากไปถ้ายังอยากได้เงินไอ้เดรียน”
“เออๆ”
ว่าจบซาร์ก็วางแก้วชาไว้บนโต๊ะทำงานก่อนจะหยิบเสื้อเจ็คเก็ตตัวโปรดของตนพร้อมกุญแจรถเดินออกไปก่อนตรงไปที่โรงจอดรถพร้อมD-maxคันสีขาวสะอาดแล้วขับออกไป
อีกฝั่งของทางเซี่ยหมิงเยว่บุตรสาวคนโตของตระกูลเซี่ยตระกูลที่ทำธุรกรรมเกี่ยวกับการขนส่งของประเทศโดยเฉพาะ
“พี่หมิงครับ”เสียงของเด็กหนุ่มวัยรเสียงของเด็กหนุ่มวัยราวๆ15-16ปีได้เอ่ยเรียกพี่สาวที่กำลังหลับไหลบนโต๊ะทำงานของตน
“พี่หมิงครับมีคนมาหาพี่ครับพี่หมิง!”เสียงเรียกชื่อที่ดังขึ้นนิดหน่อยช่วงท้ายทำให้หญิงสาวตรงหน้าค่อยๆลืมตาตื่นมามองคนตรงหน้า
“อ่า…พี่หลับไปตอนไหนเนี่ยอาตง”
“ไม่รู้ครับเห็นเข้ามาแล้วเจอพี่หลับน่ะ”
“อ่ออืม”หมิงเยว่ตอบไปสั้นๆพร้อมยืดเส้นยืดสายหน่อยๆก่อนที่เซี่ยตงหยางผู้เป็นน้องจะบอกว่ามีคนมาหาพี่
“อืมให้เขาเข้ามา”เซี่ยหมิงเยว่พูดไปแบบนั้นก่อนจะลุกนั่งและจัดทรงผมและเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
เอี้ยดดดดด
ทราบอย่างนั่นตงหยางก็เดินออกไปเรียกบุคคลที่รออยู่ข้างนอกเข้ามาหา
สองเท้าย่างก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับเสียงทักทายขอฃชายร่างสูงตรงหน้าด้วยอารมณ์ที่สดใสอย่างเช่นเคย
“สวัสดีครับพี่หมิง” เสียงของซาร์พูดขึ้นและเดินมานั่งที่โซฟาในห้องของเธอพร้อมมองรอบ ๆ ห้อง ๆ พลางเอ่ยปากชมไปต่าง ๆ นานา
“ซาร์มาหาพี่ถึงที่นี่มีอะไรหรอ”หมิงเยว่ถามออกไปด้วยความสงสัยพลางมองมาที่ซาร์ส่วนมือนั้นกำลังเซ็นเอกสารไปด้วย
“ไม่มีอะไรหรอกครับพี่แค่อยากจะชวนไปไหว้หลุมศพของพ่อน่ะ”
“งั้นสินะ…..อีกไม่กี่วันข้างหน้าแล้วนิ”หมิงเยว่พูดขึ้นพร้อมวางปากกาในมือของตนลง ก่อนจะตอบตกลงไป
“ส่วนอีกเรื่องอีกไม่กี่สัปดาห์จะมีงานเลี้ยงของแต่ละบริษัทดังของแต่ละประเทศพี่จะไปไหม”ซาร์เปลี่ยนเรื่องถามพร้อมเดินมาชงชาที่มีในห้อง
“ไม่รู้สิอาจจะส่งตัวแทนไปน่ะพี่อาจจะไม่ว่าง”
“แล้วพี่จะส่งใครไปครับ”
“ตอนนี้ยังคิดไม่ออกต้องดูก่อนน่ะ”หมิงเย่วตอบไปแบบนั้นแต่ในหัวกลับคิดออกขึ้นมาคนนึง
“อ่อครับงั้นวันนี้ผมไม่มีอะไรแล้วผมกลับล่ะครับ”ซาร์พูดเอ่ยลาก่อนจะทำความเคารพหมิงเยว่แล้วจึงเดินออกไป
เวลาล่วงเลยจนตกเย็น มือเรียวของหญิงสาวบางคนกำลังเอื้อมมือไปจับรูปภาพหนึ่งมาดู
“สักวัน…แกก็จะตามเพื่อนสุดที่รักแกไปเหมือนกัน”เธอเอ่ยเช่นนั้นพร้อมแสยะยิ้มออกมาก่อนจะมีเสียงหนึ่งเรียกขึ้น
“แม่ครับ…คือ…พี่ซาร์กลับมาแล้วนะครับ”เชนส์พูดขึ้นพร้อมเดินมาอยู่ข้าง ๆ ผู้เป็นมารดาของตน
“อื้ม!แม่เข้าใจแล้วจ่ะเชนส์ไปบอกพี่ซาร์ว่าอีกสักพักแม่จะลงไปจ่ะ”ทรินส์หันไปตอบพร้อมรอยยิ้มอันแสนหวาน
“แม่คิดถึงพ่อหรอครับ”เชนส์ถามไปพร้อมมองรูปในมือของผู้เป็นแม่
“อืม…นิดหน่อยจ่ะก็นะพ่อเล่นจากไปไม่ลาสักคำเลยนิเนอะ”เธอพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่เศร้าอย่างเห็นได้ชัดก่อนจะปรับอารมณ์ของตนแล้ววางรูปไว้ที่เดิมก่อนจะพาเชนส์เดินออกจากห้องแล้วเดินลงไปหาซาร์ที่อยู่ด้านล่าง
“กลับมาแล้วหรอซาร์ เอเดรียนวันนี้เป็นไงเหนื่อยไหมลูก”เสียงใสของสาวผมดำถามขึ้น ซาร์และเอเดรียนที่เห็นอย่างนั้นจึงวิ่งเข้ามากอดพร้อมงอแงใส่นิดหน่อยส่วนเชนส์ที่เห็นแบบนั้นก็แอบยืนขำ
“อะไรกันโตกันจนหมาเลียตูดไม่ถึงละยังทำตัวงอแงเป็นเด็กอีกนะ55555”เชนส์พูดขึ้นพร้อมยืนขำส่วนซาร์และเอเดรียนที่ได้ยินแบบนั้นก็มีหันมามองแรงใส่
“แหมก็พี่ออกไปทำงานนิไม่เหมือนแกที่อยู่บ้านกับแม่”ซาร์พูดขึ้นพร้อมมองแรงใส่เชนส์ก่อนทั้งคู่จะมองกันแต่กลับรู้สึกว่ามีสายฟ้าบางอย่างสถิตกันไปมา
“พอเลยทั้งสองกันโต ๆ กันแล้วนะซาร์เชนส์อย่าทำตัวเป็นเด็ก ๆ ไปสิ ไป ๆ ไปอาบนํ้าอาบท่ากันได้แล้วแม่ทำอาหารไว้ให้แล้ว”ทรินส์พุดขึ้นห้ามลูกชายทั้งสองก่อนจะไล่ไปอาบนํ้าส่วนตนก็เดินมาจัดโต๊ะอาหารรอเด็ก ๆ มาทานกันพร้อมหน้าพร้อมตา
ผ่านไปไม่นานเด็ก ๆ ก็ต่างพากันเดินมาโต๊ะอาหารทั้งซาร์ เชนส์ เอดริก เชเวลส์ เอเดรียน ค่อย ๆ พากันทยอยมาทีละคนสองคน
“กูว่าพรุ่งนี้นํ้าท่วมบ้านแน่”ซาร์พูดขึ้นพร้อมมองมาที่เอดริกและเชเวลส์
“ทำไมอะพี่”
“ไม่รู้จริงดิเอเดรียน…ก็เชเวลส์กับเอดริกยอมมากินข้าวพร้อมกันไงร้อยวันพันปีจะออกมาเลยนะ”เชนส์พูดขึ้น
“อ่อ”
“เอาล่ะพอ ๆ กันได้แล้วมากินข้าวได้แล้วส่วนซาร์กินเสร็จแล้วไปหาแม่ที่ห้องทำงานนะ”ทรินส์พูดขึ้นพร้อมกวักมือเรียกเด็ก ๆ ส่วนเธอหลังจากพูดจบก็ขึ้นไปบนห้องทำงานของตน
ตื้ด ตื้ด
เสียงเรียกเข้าจากใครสักคนดังขึ้นทำเอาชายหนุ่มที่กำลังเก็บร้านทำความสะอาดร้านขนมของตนอยู่ถึงกับต้องวางงานตรงหน้าลงก่อนจะเดินมารับสาย
“สวัสดีครับหมิงเจ๋อรับครับ”
“หมิงเจ๋อแกจะกลับบ้านไหม”เสียงของหญิงสาวดังมาจากปลายสาย
“ไม่ครับเจียเจียมีอะไรหรอ”
“ฉันว่าจะวานแกไปงานเลี้ยงสักหน่อยพอดีช่วงนี้ไม่ค่อยว่าง”
“เอ้าแล้วคนอื่นล่ะ”
“อาตงก็ติดงานส่วนอาหยงกับอาหลินก็ติดเรียนอีก”
“อ่า..งั้นหรอแต่ผมก็ติดงานนะ”
“หุบปากแล้วทำให้อั้วะซะถ้ายังอยากรอด”
“...ครับ”
“พรุ่งนี้กลับบ้านมาซะมีเรื่องจะคุย”
“ครับเจียเจีย”
ชายหนุ่มตอบไปก่อนจะวางสายนั้นพร้อมค่อย ๆ นั่งลงไปกับพื้นในใจกลับคิดถึงเรื่องเก่า ๆ ที่ย้อนเข้ามาให้หัวของเขา
“อั้วะไม่ได้ทำ…ทำไมไม่มีใครเชื่อ”เขาพูดแบบนั้นก่อนจะนั่งกอดเข่าอยู่แบบนั้น
ฮ่าๆจบแล้วครับบทที่1เป็นยังไงกันบ้างติชมกันได้นะครับพอดีผมหัดกำลังหัดแต่งน่ะ! หวังว่าทุกท่านจะชอบนะครับ!
ขอให้โชคดีและเจอกันในตอนถัดไป