โถ่...อยากจะด่าตัวเองว่าโง่ชิบหายที่ไปชอบคนแบบมัน แต่พอดีพี่ชายด่าจนไม่รู้จะด่าไงล่ะ
ตลก,ชาย-ชาย,รั้วโรงเรียน,รัก,พล็อตสร้างกระแส,Yaoi,10Aug,นิยายวาย,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
"เดี๋ยวนะ ทำไมน้ำเหลือแค่นี้ แล้วเสื้อมึงนี่...?"
ทันทีที่ผมนั่งลงไอ้กานต์ก็พูดถามทันที แต่ผมไม่ค่อยมีอารมณ์พูดเท่าไหร่ เพราะไอ้โอโซนนี่แหละ! จะอารมณ์ร้อนไปไหน พี่เขาก็ขอโทษไปแล้ว ไหนจะยังพูดหาตีนให้ผมอีก คิดแล้วก็หงุดหงิด
"เอ้า...ไม่ตอบกูอีก...มันเป็นไรอ่ะพี่โซน"
แหนะ พอกูไม่ตอบก็ไปถามพี่กูเลย เออ เอาเข้าไปเถอะ
"ไอ้กานต์!"
"ค...ครับ!"
ผมเหล่มองเล็กน้อย เห็นว่าไอ้โอโซนมันเอื้อมมือไปจับไหล่ทั้งสองข้างของเพื่อนสนิทของผม ส่วนไอ้กานต์ก็...นั้นแหละไอดอลมันเลยนิ สติหลุดไปแล้วมั้ง
"กูฝากดูไอ้โม..."
"ไอ้โซน" ผมพูดเสียงแข็งตวัดสายตาไม่พอใจส่งไปให้อีกฝ่ายเมื่อจะเรียกชื่อต้องห้ามของผม
"เอ่อ...หมายถึง กูฝากดูไอ้เดลด้วย ถ้าไอ้พี่ตะวันมันมาหาเรื่องมันแทนที่จะมาหาเรื่องกู รีบบอก!"
"ค..ครับ"
"เข้าใจนะ รับทราบ!"
"รับทราบครับ!!"
มันตะเบ๊ะรับทราบกันอยู่สองคน ผมก็ได้แต่ส่ายหน้าเอือมๆ มันจำไม่ได้รึไงวะ ว่าผมสิบห้าจะสิบหกแล้วอ่ะ ดูแลตัวเองได้โว้ยย!!
"เออ พี่เขาใจเว้ย"
ผมพยักหน้าน้อยๆให้กับพี่ภูริ เพื่อนสนิทที่ไอ้โอโซนมันสนิทมาตั้งแต่มอหนึ่งแม่งพามานอนจนผมต้องลากตัวเองไปนอนกับแม่แทน ไอ้สัดเอ๊ย! คิดแล้วแค้น!
"ทำใจ มันหวงมึงอย่างกับไรดีเดล"
อันนี้ผมทราบครับพี่คีรีบางทีก็หวงจนแม่พ่อพี่โฟกัสงงทั้งๆที่ตีกันแทบตาย
"ทำใจนะน้องนะ มีพี่ขี้หวง"
ครับๆพี่ชาญ
"ใครหวงมันไม่ทราบห้ะ!? กูแค่กลัวมันตายแล้วพี่โฟมาด่าเหอะ"
"จ้า!!"
เพื่อนทั้งแก๊งของมันเอ่ยประชดจนผมอดที่จะขำกับหน้าเหวอๆของไอ้โซนไม่ได้จริงๆ รีบกินข้าว รีบไปเรียนต่อดีกว่า ขืนอยู่ด้วยมีหวังปวดหัวแน่ๆ
หลังจากที่กินข้าวเสร็จ ผมก็ขึ้นมาเรียนคาบต่อไปในช่วงบ่าย ถึงแม้วันแรกมันจะยังไม่มีอะไรก็เถอะ ส่วนไอ้กานต์ รายนี้แม่งหลับไปตั้งแต่ออดคาบเรียนช่ววบ่ายยังไม่ดังเลยด้วยซ้ำ ไปอดหลับอดนอนมาจากไหนวะ
"เขมนันท์!"
"ค...ครับ?"
ผมรีบหันไปตอบรับอาจารย์อย่างล่กๆราวกับคนทำผิด ทั้งๆที่ตัวเองกำลังนั่งเล่นเกมส์อยู่ เพราะอาจารย์ปล่อยคาบฟรี
"เธอ...มีพี่น้องในโรงเรียนมั้ย"
ผมพยักหน้าก่อนจะเอ่ยบอกชื่อพี่ชายของตัวเอง พร้อมกับชื่อ ชั้น ไปดีแค่ไหนที่ผมไม่บอกเลขที่
"ก็ว่านามสกุลคุ้นๆ หน้าตาเหมือนกันมากเลยนะ"
"คนก็บอกแบบนั้นครับ"
ก็นะ ปัญหาหลักๆของคนมีพี่น้องในโรงเรียนเดียวกันก็คงไม้พ้นปัญหานี้ ที่ว่าอาจารย์มักจะจำนามสกุลได้ จำพี่เราได้หรือจำน้องเราได้ พอแบบนั้น อาจารย์ก็มักจะบอกว่าพี่เธออย่างนั้นพี่เธออย่างนี้เอาแบบอย่างบ้างนะ หรือไม่ก็ฝากไปบอกหน่อยเรื่องงาน ทั้งๆที่ก็มีไลน์ในการทวงงานแล้วแท้ๆ อ่อ ที่ผมระบายเรื่องนี้ก็...ตอนมอต้นผมโดน บ่อยน่ะ อึดอัดเฉยๆอยากระบาย
หลังจากนั้นก็ไม่มีอาจารย์คาบไหนสอนอีกเลยจนหมดวัน ก็นะเรียนวันแรกก็คงไม่มีอะไรหรอก แต่ถ้าวันต่อๆไปคงได้ปั่นงานกันตาแตก ผมแยกกับไอ้กานต์หลังจากลงจากตึกเรียนเพราะมันออกหลังโรงเรียน ส่วนผมก็เดินออกมารอโอโซนหน้าโรงเรียนเพื่อเดินไปที่รถพร้อมกัน
ระหว่างรอมันก็ไม่มีอะไรทำมากหรอก นอกจากมองนกมองไม้ หรือ ไม่ก็ยืนเล่นโทรศัพท์ เพราะไม่อยากสนใจใคร เออ ผมเลือกอย่างหลัง ไอ้โซนทักมาบอกว่าอีกประมาณสิบนาทีเพราะตอนนี้อาจารย์เรียกไปคุย นั่งรอเอาก็ได้วะ...ชิ
หรือจะกลับเองดี ไม่เอาอ่ะ ขี้เกียจ..
"เห้ย!!"
ผมสะดุ้งโหยงเมื่อรู้สึกถึงความเย็นที่มาโดนกับแก้มโดยตรงพร้อมกับยกมือขึ้นมาจับแก้ม ก่อนจะหันไปมองต้นเหตุ ตอนแรกก็คิดว่าเป็นไอ้โอโซนที่กะจะมาแกล้งผม ที่ไหนได้...กลายเป็นพี่ตะวันที่ถือกระป๋องน้ำอัดลมสีแดงชื่อดังซะงั้น
"โทษๆ ไม่ได้จะทำให้ตกใจ"
"ครับ"
ถึงจะตอบไปแบบนั้นแต่สายตาของผมก็ยังคงปิดไม่มิดเรื่องความตกใจ ไม่ได้ตั้งใจทำให้ตกใจ แต่เอากระป๋องเย็นๆมาแนบหน้าเนี้ยนะ ประสาท!
"..."
ผมมองรุ่นพี่ที่เพิ่งจะทำเสื้ออีกฝ่ายเปื้อนไปเมื่อตอนเที่ยง ตอนนี้เขากำลังนั่งลงข้างๆผม
"อะ ให้ ขอโทษเรื่องตอนเที่ยง น้ำแดงคงหายไปเยอะเลยซื้อมาคืน" ไม่ว่าเปล่าอีกฝ่ายก็ยื่นกระป๋องน้ำอัดลมมาให้ผม
"...."
"รับไปสิ"
"พี่บอกห้ามรับของจากคนแปลกหน้า"
ผมพูดหน้าตาย ขอกลับหน่อยเถอะ มาแกล้งกันแบบนี้นอกจากจะเย็นหน้า มันแสบนะเว่ย!!
"หึ...เออ ชื่อตะวัน หกทับสิบ แปลกหน้ายัง"
"พี่เอามาให้ทำไม"
"ก็อย่างที่บอก"
"คงไม่ใส่น้ำปลาไว้หรอกนะ"
นึกถึงตอนมอต้นแล้วขนลุกชะมัด! เพื่อนตัวดีของผมมันมัดถุงน้ำปลาไว้ตรงหลอด บอกให้ผมกินสรุปดูดแต่น้ำปลา!
"กระป๋องยังไม่เปิด"
"พี่เจาะอะไรลงไป"
นั้น ดูหนังเยอะไปอีกกู ก็นะ เราก็ต้องสืบก่อนรับนิ ยิ่งเป็นคนต้องห้ามจากเพื่อนและพี่ชายอีก
"สัด..."
พี่ตะวันสบถคำด่าเล็กน้อยอย่างเอือมๆ ก่อนจะวางกระป๋องในมืออีกฝั่งลง ก่อนจะเปิดกระป๋องที่เขายื่นให้ผมและยกมันดื่ม
"อ่ะ เชื่อยังว่าไม่มีอะไร"
"โอเค เชื่อ"
"งั้นก็รับไปดิ"
"ไม่เอาอ่ะ พี่แดกไปแล้ว" ผมพูด ก่อนจะหันไปที่ประตูโรงเรียนก็พบว่าพี่ชายของตัวเองกำลังเดินกดโทรศัพท์ออกมา "ไปล่ะ พี่มา"
"ไม่เอาจริงดิ"
"...."
"คนอุตส่าห์ซื้อมาให้ ปากก็ยังไม่โดนขอบเลย"
ไม่รู้อะไรดลใจทำให้อีความเห็นอกเห็นใจคนของผมมันเกิดทำงานขึ้นตอนนี้กันวะ! แล้วยิ่งมาดูพี่มันทำหน้าเศร้าๆอีก เล่นละครเก่งชะมัด
"เออๆ เอามา"
"อื้อ"
"แค่จะเอาไปทิ้งหรอก ไปล่ะ พี่ไม่อยากให้คุยด้วย" ผมพูดออกไปตรงๆ ก่อนจะหยิบกระป๋องน้ำอัดลมจากอีกฝ่าย
แต่ดูสีหน้าของพี่ตะวัน...ถ้าเป็นคนปกติคงมีหน้าเสียกันบ้าง แต่เขากลับไม่เลย
"ไปกันมึง" ผมเดินเข้าไปหาไอ้โซนที่ตอนนี้สายตามันจับจ้องไปยังพี่ตะวัน "มึงไปกัน"
"มันมาหาเรื่องมึงเหรอ"
"เปล่า เขาเพิ่งมาตอนกูลุกมาหามึงเนี้ย"
"แน่นะ" ผมพยักหน้า ขอโทษที่โกหกแล้วกัน แต่นี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่โกหกมึงอะนะ เกิดรู้เข้าผมจะได้กลับบ้านตอนไหนกัน "เออ แดกน้ำหน่อยดิ หิวว่ะ"
"ไม่ได้!"
ผมรีบเอากระป๋องน้ำอัดลมหลบมันไม่ให้ดื่มทันที
"อะไรวะ ขี้หวงว่ะ"
"ก...ก็เมื่อกี้มีมดตกลงไปแล้ว กูกำลังจะเอาไปทิ้ง"
มันไม่ซักไซ้อะไรต่อ นอกจากเดินไปที่รถพร้อมกับยื่นกระเป๋ามาให้ผมถือแทน ระหว่างทางกลับผมก็คุยกับมันไปเรื่อยเปื่อยจนรู้สึกคอแห้งชิบ ไม่น่าคุยโต้ลมเลย
"ไหนบอกว่ามดตกลงไปไง"
กึก
ผมชะงักไปเมื่อรู้สึกตัวว่าตัวเองกำลังกินน้ำแดงที่พี่ตะวันเอามาให้ เออ ก็คนมันหิวน้ำนิ ทนไปก็ไม่ดีต่อร่างกายอะนะ
"ก...กูลืม พอดีหิวน้ำ"
"สัด! ตอนนั้นกูก็หิว"
"แล้วจะแดกมั้ยล่ะไอ้สัด!"
ผมสองคนทะเลาะกัน เพราะตอนนี้เราจอดรถรอไฟแดงอยู่เลยสามารถเถียงกันได้ ถ้ารถขับปกตินะ มีหวังมันพาล้มไปแล้ว
"ไม่เอา เหม็นขี้ฟัน!"
"ปากมึงหอมมากมั้งไอ้สัด"
"ก็หอมกว่ามึงแล้วกัน!"
โถ่ ไอ้เชี้ย มึงกับกูก็ใช้ยาสีฟันอันเดียวกันอ่ะ ดีนะที่ไฟเขียวก่อน ไม่งั้นมีหวังตีกันตายแน่
หลังจากกลับบ้านถึงบ้าน ไอ้โซนก็รีบเดินเข้าครัวไปทำไข่เจียวทันทีเพราะตอนนี้ในบ้านไม่มีอะไรแดกเลย! ส่วนพ่อกับแม่ก็ยังอยู่ต่างจังหวัดเพราะไปคุยงานแถวนั้นอีก เฮ้อ...เบื่อจะกินไข่เจียวแล้วนะ...
"ใครมาวะ โมมึงไปดูดิ"
"ทำไมไม่ไปเองอ่ะ" ผมตอบขณะที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ที่โต๊ะอาหาร พร้อมกับใช้มืออีกข้างนั่งหมุนกระป๋องน้ำอัดลมไปมา
"กูทอดไข่ไอ้สัด อยากให้บ้านไหม้รึไง ไป"
"ชิ...เออ!"
ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันเรื่องแค่นี้ทำไมถึงทะเลาะกันได้นะ
ผมเดินออกไปดูหน้าบ้านพร้อมกับเปิดประตูรั้ว ก่อนจะพบรถยนต์ที่คุ้นเคย
"พี่โฟกัส!!"
ผมตะโกนออกมาเสียงดังด้วยความดีใจเมื่อเห็นพี่ชายคนโตตัวเองกลับบ้าน เจอกันล่าสุดก็ปีใหม่นั้นแหละ ห้าเดือนเลยที่เจ้าตัวไม่ยอมกลับบ้านน่าตีให้ตายจริงๆ!
"โม เปิดรั้วให้หน่อย จะเอารถเข้าบ้าน"
"ครับๆๆ"
ผมรีบทำตามคำสั่งทันที เปิดรั้วให้สุด ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในบ้านพร้อมกับบอกไอ้โอโซนว่าใครมา มันเองก็ดีใจไม่ต่างกับผม ถึงจะไม่ค่อยสนิทกับพี่ชายคนโต แต่ยังไงผมก็รักนะครับบ
"พี่โฟคิดไงกลับบ้านเนี้ย เจอล่าสุดก็นู้น! ปีใหม่"
ผมพูดก่อนจะยื่นมือไปรับถุงขนมที่พี่โฟกัสยื่นมาให้
"เชี้ยยย ของโปรดทั้งนั้นเลย ขอบคุณค้าบ"
"แบ่งๆกับโอโซนด้วยนะ"
"ไม่รับปาก" ผมพูดขณะที่ตัวเองยังคงก้มหน้าก้มตามองขนมในถุง รู้ตัวอีกทีพี่โฟกัสก็เอือมมือมาโยกหัวผมไปมาเสียแล้ว
"เดี๋ยว แล้วทำไมเสื้อเลอะแบบนี้ เปิดเทอมวันแรกก็ทำเสื้อเปื้อนเลยเหรอ"
เอ่อ...ผมล้างน้ำแดงออกไม่หมดเหรอเนี่ย
"บ่นเป็นแม่ไปได้" ผมบ่นอุบอิบเบาๆ "เดี๋ยวค่อยซัก มันซักออก"
"อือ แล้วนี่ทำไรกิน?"
"ไข่เจียว พี่กินด้วยกันปะ?" ไอ้โอโซนตะโกนถามจากในครัว
"ไข่เจียว? กินมากี่วันแล้วเนี้ย"
พี่โฟกัสถามอย่างขำๆ เอาจริงปะ ตอนเช้าส่วนมากผมจะออกไปซื้อของหน้าหมู่บ้านกิน เที่ยงสั่งอาหาร ส่วนตอนเย็นเงินหมด แดกไข่เจียว สภาพ โคตรเอียนบอกตรง
"เกือบอาทิตย์"
ผมพูดอย่างเซ็งๆ
"งั้นไปหาไรกินข้างนอกกันปะ พี่เลี้ยง"
"ไปๆๆ" ผมนี่ตาลุกวาวเลย
"แล้วไข่เจียวกูอ่ะโม!"
"มึงยังจะแดกอีกเหรอ พี่โฟเลี้ยงขนาดนี้ แล้ว อ่ะ "
ถึงมันจะทำหน้าเซ็งๆ แต่สุดท้ายก็ยอมไปด้วยนั้นแหละ แหม่...ทำมาเป็นเสียดายไข่เจียว จริงๆมึงก็อยากไปเถอะ ร้านที่พี่โฟกัสพาไปเป็นร้านอาหารตามสั่งประจำของพวกผม เราคุยกันเรื่อยเปื่อยตามภาษาพี่น้อง กินเสร็จก็ไปซื้อของขนมกิน ก่อนจะกลับมาที่บ้าน
"กระป๋องน้ำอัดลมนี่พี่ทิ้งเลยนะ กินหมดแล้วนิ"
"ทิ้งๆไปเลยก็ได้ ผมลืมทิ้งอ่ะ" ผมตอบกลับพี่โฟกัส ขณะที่กำลังจะเดินขึ้นบันไดเพื่อจะไปอาบอาบน้ำ"เออ พี่โฟ พี่กลับวันไหนอ่ะ"
"พรุ่งนี้น่ะ พอดีมีนัดทำงานกับเพื่อน"
"อ่อ..." ผมพยักหน้าเข้าใจก่อนเดินขึ้นมาอาบน้ำและเดินเข้าห้องนอนตัวเอง
ห้องนอนของผม ผมนอนห้องเดียวกับโอโซนมาตั้งแต่เด็กแล้วในห้องของพวกเราเลยจะมีเตียงสองชั้น ชั้นล่างของผมชั้นบนของโอโซน พอเป็นเตียงสองชั้นแล้วนั้นเลยทำให้ภายในห้องมันกว้างขึ้นอะนะ...
"เออ มึงกูถามไรหน่อยดิ"
เพราะนอนไม่หลับ ผมเลยหาเพื่อนคุย เพื่อนก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ก็ไอ้โอโซนที่นอนอยู่เตียงบนเนี้ยแหละ
"มีไร ไม่หลับไม่นอน ตื่นมาคุยกับผีรึไง"
"สัด! อย่าพูดดิกูกลัว" ผมรีบหันหลังให้ติดกำแพงพร้อมกับเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้เหลือแค่ใบหน้า
ผมเป็นคนกลัวผีโคตรๆเลยล่ะ ยังจะมาแกล้งอีก! ไอ้พี่เวร
"อะ จะถามอะไร? รีบๆถามกูง่วง!" ก็จริง กว่าเราจะนอนปิดไฟก็ปาไปเกือบตีหนึ่ง แต่ตอนนี้ตาผมโคตรสว่างเลย! ไอ้พี่ตะวันแม่งใส่ไรในน้ำปะวะ
"ก็...จะถามว่า มึงมีเรื่องไรกับพี่ตะวันวะ เห็นมึงดูไม่ชอบหน้าเขาเท่าไหร่เลย"
"มึงเงียบเลยนะไอ้โม!!"
"เชี้ย!!"
ผมไม่ได้ตกใจที่มันตะคอกใส่ แต่ตกใจที่แม่งห้อยหัวลงมา!! ไอ้เชี้ย!! กูบอกว่ากูกลัวผี น้ำตาเกือบไหลเลยไอ้สัดนี่!!
"มึงห้ามพูดถึงมันที่บ้าน กูไม่อยากได้ยิน!"
"เอ้า กูก็แค่ถาม ไม่ตอบก็ไม่เห็นต้องตะคอกเลยนิ..."
ผมใช้น้ำเสียงหงอยๆ เพราะอะไรน่ะเหรอ ไอ้โซนแม่งยอมผมทุกอย่างนั้นแหละถ้าผมใช้น้ำเสียงนี่น่ะ
"อย่ามาทำเสียงหงอย กูรู้ว่ามึงแกล้งทำ"
เพล้ง! ไอ้สัด โดนจับได้ซะงั้น
"ชิ...ก็แค่อยากรู้จริงๆ"
"มึงจำวันที่ไอ้คีรีเข้าโรงบาลแขนหักปีที่แล้วได้ปะ"
"อือ"
ผมจำได้ว่าตอนนั้นไอ้โอโซนบอกให้ผมกลับบ้านเอง เพราะต้องตามไปดูพี่คีรีที่โรงพยาบาล จำได้ว่าวันนั้นมันแข่งบอลจะมารับผมช้าสรุปไปจบโรงพยาบาลเฉย
"ทำไมอะ"
"ก็ตอนแข่งบอล กลุ่มไอ้เชี้ยพี่ตะวัน" นี่จะเรียกพี่หรือไม่เรียกกันแน่วะ "แม่งมาขัดขาพวกกู แต่หนักสุดก็ไอ้คีรีแขนหัก แถมพวกแม่งยังตอแหลทำเป็นล้มเพราะพวกกูอีก"
"เลยทำให้มึงไม่ชอบ?"
"เออ ไอ้สัดแม่งเล่นสกปรก" ก็เข้าใจแหละ เป็นผม ผมก็เดือดเหมือนกัน "แล้วมึง ก็หยุดถามถึงมันแล้วก็อย่าพูดถึงมันอีก ไม่งั้นกูขอให้ผีหลอก!"
"ไอ้โอโซนนน!!!" ไอ้พี่เหี้ย!
ชีวิตในโรงเรียนใหม่ของผมมันดีมาก ผมปรับตัวได้หลังจากโรงเรียนเปิดมาเกือบสองอาทิตย์ ช่วงพักกลางวันไอ้โอโซนก็ไม่ค่อยมายืนรอผมหน้าห้องแล้ว นั้นเลยทำให้ผมได้ไปนั่งกับเพื่อนในห้องเพิ่ม และได้รู้ยิ่งกว่านั้นคือ พี่ชายผมแม่งคนดังว่ะ ทุกคนในห้องผมแม่งรู้จักมันหมดเลย อ่อ แล้วก็ไอ้กานต์เพื่อนซี้ผม ใช่ๆ มันคือเพื่อนซี้ผมครับ ผมไม่ได้คิดไปคนเดียว ไอ้นี่ถูกมอบหมายให้กลายเป็นหัวหน้าห้องไปเป็นที่เรียบร้อย
และหลังจากเหตุการณ์วันนั้นผมก็ไม่ได้เจอหรือพูดคุยกับพี่ตะวันอีกเลย จะเรียกว่าเจอก็ไม่ได้เพราะแค่แวบไปมา ก็นะ ผมเพิ่งมารู้ว่าพี่ตะวันเขาเรียนตึกนี้นิ...จะเจอแบบแวบๆก็ไม่แปลกเท่าไหร่
"พวกมึง! ฟังกูหน่อย!"
ผมเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือการ์ตูนที่หยิบติดมือมาจากบ้าน มองไปยังเพื่อนสนิทของผมอย่างไอ้กานต์ที่เดินเข้ามาเคาะกระดานเรียกเพื่อนให้หันมา พร้อมกับรุ่นพี่....อ่อ พี่ชายผมเอง
"พี่ๆเขาถามว่าใครอยากเล่นสายรหัสบ้าง"
"กูๆๆๆ!"
"กูอยากเล่นค้าบบบ"
"ผมเล่นนนนน"
"กูเอาด้วย!"
เพื่อนๆในห้องผมรีบตอบกลับทันที ก็นะ ผมเองก็อยากเล่นแหละ ถ้าไม่ติดว่าไอ้โอโซนแม่งอยู่ในสายรหัสไง!
"งั้นเดี๋ยวพี่เอาใบรายชื่อมาให้เขียนนะ ว่าใครจะเล่นบ้าง พี่ขอภายในพรุ่งนี้นะ เดี๋ยวพี่จะสร้างไลน์กลุ่มไว้ให้พวกเราคุยกัน เดี๋ยวจะส่งให้กานต์แล้วกันนะ"
รุ่นพี่คนนึงที่ใส่แว่นเอ่ยบอก ซึ่งก็น่าจะเป็นเพื่อนในห้องของโอโซนนั่นแหละ
หลังจากที่ไอ้กานต์ได้กระดาษรายชื่อมามันก็รีบเอามาให้เพื่อนเขียนทันที ก่อนจะมาถึงคิวผมที่จะเลือกว่าเล่นหรือไม่เล่น
"เล่นดิ เผื่อจับได้พี่ตัวเอง"
"แบบนั้นอย่าเลย แค่พี่น้องไม่พอ ยังจะเป็นพี่น้องในสายรหัสอีกเหรอ"
ผมว่าขำๆ ถ้ามันเกิดจับได้พี่ชายของตัวเองจริงๆ คงจะดวงซวยแบบชิบหาย พี่น้องในสายเลือดไม่พอ ยังจะพี่น้องในสายรหัสอีก เกาะติดไปเลยมั้ยล่ะ
แต่ก็นั้นแหละ เพราะพอมองดูในใบรายชื่อแล้ว เพื่อนในห้องของผมมันก็เล่นกันหมด สุดท้ายผมก็ลงว่าเล่น เอาหน่า คงไม่ดวงซวยถึงขั้นจับได้พี่ชายตัวเองหรอก
หลังจากเลิกเรียนผมก็ต้องมายืนรอไอ้โอโซนอยู่นานพอสมควร และได้ข้อความจากมันนั้นยิ่งทำให้ผมหงุดหงิดกว่าเดิม คือ...แม่งบอกให้ผมกลับเองเพราะติดทำงานกับเพื่อน
"แล้วมึงไม่บอกให้เร็วกว่านี้วะ!!"
ไวกว่าความคิดก็มือของผมที่กดโทรออกเพื่อจะโทรไปต่อว่าพี่ชายตัวเองปล่อยให้น้องนั่งรออยู่เกือบยี่สิบนาที ไอ้ควายเอ้ย!!
[เอออ ขอโทษ ไปรอที่ห้างก็ได้นะ เดี๋ยวไปรับ]
"ไม่! กูจะกลับบ้าน กูจะฟ้องแม่ด้วย!"
[ไอ้เด็กขี้ฟะ--]
ไม่รอให้มันด่ากลับผมก็ตัดสายทิ้งแม่งเลย นี่ต้องเดินออกไปหน้าป้ายรถเมล์เองจริงดิ เชี้ย คิดแล้วก็เหนื่อยว่ะ แต่ทำไงได้ ก็ต้องเดินอ่ะ โรงเรียนแม่งสร้างอยู่ในซอยเลย...
"เฮ้อ..."
จึก จึก
"...?"
ผมขมวดคิ้วมุ่นทันที เมื่อหันไปตามแรงสะกิดก่อนจะพบว่าเป็นคนที่พี่ชายผมสั่งห้ามให้ยุ่งด้วย ห้ามยุ่ง ผมก็จะไม่ยุ่ง ผมไม่สนใจพี่ตะวัน ก่อนจะหันกลับมาเดินเหมือนเดิม
"โห้...เด็กเดี๋ยวนี้เขาหยิ่งจังเลยเนอะ"
"ใครเด็ก พี่กับผมก็ห่างกันแค่ปีสองปี"
"เอ้า ยังไม่ได้บอกเลยนะว่าใครหยิ่ง"
เอ่อ....นี่ผมร้อนตัวเหรอ ได้แต่ยืนอ้าปากค้าง ก่อนจะหันกลับมาเดินต่อ รีบเดินไปป้ายรถเมล์ดีกว่า รำคาญ!
TBC.
เอ็นดูวเด็กกินไข่เจียวเกือบทั้งอาทิตย์555 ตอนนี้ก็จะได้เจอกับพี่โฟกัสพี่ชายคนโตของบ้าน พร้อมกับโมเมนต์พี่น้องตีกันกลางสี่แยก และพระเอกของเราที่ออกมาหน่อยเดียว5555555555
ยังไงก็ฝากน้องๆไว้ในอ้อมอกอ้อมใน อ้อมแขนด้วยนะคะะ
