กระจกโบราณบานใหญ่บานหนึ่ง มันเพิ่งถูกนำมาตั้งไว้ที่หอสมุดใหญ่ประจำวิทยาลัย มันตั้งอยู่บนชั้น 13 ห้องติดระเบียงทางเดินห้องในสุด หลังจากนั้นเพียง 1 วัน พริมตานักเรียนใหม่ของโรงเรียนเซ็นต์มารีอุปถัมภ์ก็ได้มีโอกาสเข้าเรียนภายในโรงเรียนแห่งนี้ นับตั้งแต่ที่เธอได้ย่างเท้าเข้ามาอาศัยอยู่ที่นี่ เธอเริ่มรู้สึกว่าภายในสถานที่แห่งนี้ ไม่ว่าจะเป็นหอนอนหญิงทางทิศตะสันตก อาคารเรียนร้างที่ถูกปิดตายที่ซ่อนตัวมันเองไว้ที่ด้านหลังสุดของโรงเรียน หรือแม้กระทั้งหอสมุดใหญ่อันทันสมัยที่เพิ่งถูกสร้างขึ้นมาใหม่ ฯลฯ
ลึกลับ,ดาร์ค,ไทย,สยองขวัญ,ลึกลับ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เช้าวันนี้ ณ.โรงเรียนเซ็นต์พระแม่มารีอุปถัมภ์ ได้มีนักเรียนหญิงชั้นมัธยมปลายคนหนึ่งเพิ่งจะย้ายเข้ามาเรียนที่นี่ในช่วงปลายเทอมของเทอมแรก เธอเดินตามคุณครูเวรหญิงประจำหอนอนหญิงคนหนึ่งเข้ามายังบริเวณโรงเรียน
"พริมตาจ๊ะ"
"ค่ะ คุณครู"
"เช้านี้เดี๋ยวครูพาเธอไปรายงานตัวที่ห้องคุณครูผู้อำนวยการก่อนนะ หลังจากนั้น ครูจะพาเธอสำรวจรอบบริเวณอย่างคร่าวๆก่อน และสุดท้ายครูจะพาเธอไปเยี่ยมชมหอนอนหญิงทางด้านทิศตะวันตก"
"ค่ะ คุณครู"
"ดีมากจ๊ะ งั้นตามครูมาเลย"
ครูเวรหอนอนหญิงเดินนำนักเรียนใหม่ที่ชื่อพริมตามายังอาคารสำนักงานของโรงเรียน ครูสาวเดินมาหยุดหน้าลิฟท์ เธอพานักเรียนหญิงขึ้นลิฟท์ไปยังชั้น 1 หญิงสาวทั้งสองเดินตรงไปยังระเบียงทางเดิน ก่อนจะมาหยุดตรงหน้าห้องแห่งหนึ่ง ครูผู้หญิงคนนั้นเอ่ยปากขออนุญาติ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก ขออนุญาตเข้าไปนะคะ บานประตูห้องถูกเปิดออกทันทีที่เธอพูดจบ
"สวัสดีคะ ท่านผู้อำนวยการ วันนี้ดิฉันพานักเรียนหญิงคนใหม่ที่ชื่อพริมตาที่นัดกันไว้มาพบท่านค่ะ"
"สวัสดีครับ แหม ผมกำลังรออยู่เชียว หลังจากที่ผมตรวจดูเอกสารรายงานตัวเกี่ยวกับนักเรียนใหม่เรียบร้อยแล้ว ผมวานคุณครูช่วยทำหน้าที่เป็นไกด์พานักเรียนใหม่คนนี้ดูบริเวณรอบๆโรงเรียนด้วยนะครับ"
"ด้วยความเต็มใจคะ"
"ในระหว่างที่ผมกำลังตรวจสอบเอกสารการรายงานตัว เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ครูสามารถพานักเรียนใหม่ไปสำรวจบริเวณรอบๆโรงเรียนได้เลยครับ"
ครูเวรประจำหอนอนหญิงทำหน้าที่เป็นไกด์พาพริมตาดูบริเวณรอบโรงเรียนพร้อมทั้งอธิบายให้ฟังด้วยว่าอาคารแต่ละหลังชื่ออะไรและมีไว้เพื่อทำอะไร ในขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินสำรวจบริเวณรอบโรงเรียนอยู่นั้น พริมตารับรู้ได้ถึงสิ่งแปลกๆและค่อนข้างเร้นลับที่อาศัยรวมตัวอยู่ในโรงเรียนแห่งนี้
ในอดีตพริมตาค่อนข้างเป็นเด็กมีปัญหา และการที่เธอจำเป็นต้องย้ายโรงเรียนกะทันหันก็เพราะเธอโดนเพื่อนที่โรงเรียนเก่ากลั่นแกล้ง
เธอเคยผ่านการฆ่าตัวตายมาแล้ว
"คุณครูค่ะ ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมค่ะ"
"ว่ามาเลยจ๊ะ"
"ตั้งแต่หนูเริ่มเข้ามาที่นี่ หนูเริ่มรู้สึกว่าโรงเรียนนี้มีอะไรแปลกๆอยู่มากมาย เช่น หนูรู้สึกว่ามีสายตาหลายคู่จ้องมองมาที่หนู มันทำให้หนูรู้สึกใจคอไม่ดีเลยค่ะ และหนูก็มั่นใจด้วยว่าไม่ใช่การคิดไปเอง"
"เอ ถามอย่างนี้ ครูตอบไม่ถูกหรอกจ๊ะ นอกจากจะบอกว่าพริมตาคงคิดมากไปเอง" ครูวรภายังคงถามต่อ
"นอกจากเรื่องนี้แล้ว พริมตามีอะไรจะถามครูอีกไหม"
"ไม่มีแล้วค่ะ"
ตั้งแต่ที่พริมตาต้องเข้ารักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลหลังเกิดเหตุการณ์ฆ่าตัวตายครั้งนั้น หลังจากที่เธอรักษาตัวจนอาการเริ่มดีขึ้น นับแต่นั้นมาพริมตาเริ่มรู้สึกว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียว ในโรงพยาบาลเธอมองเห็นสิ่งมีชีวิตอื่น เช่น ภูติผีและดวงวิญญาณเร่ร่อน เดินผ่านไปมาในโรงพยาบาลที่เธอเคยเข้ารับการรักษาตัว
พริมตาเคยพยายามบอกเรื่องนี้ให้บุคคลรอบข้างฟังหลายต่อหลายครั้ง แต่ไม่มีใครแม้สักคนเดียวที่จะเชื่อ สุดท้ายนานไป เธอจึงเริ่มเบื่อและเป็นฝ่ายหยุดพูดไปซะเอง
ครูสาวพาพริมตาเดินมาเรื่อยๆจนกระทั่งมาถึงหอสมุดใหญ่ประจำโรงเรียน หลังจากนั้นครูวรภาจึงหันมาอธิบายให้เด็กสาวที่มาด้วยกันฟัง
"ที่นี่คือหอสมุดใหญ่ประจำวิทยาลัยของเราจ๊ะ ถัดไปทางด้านหลังหอสมุด จะเป็นบริเวณทางเข้าไปยังหอนอนของนักเรียนทั้งชาย-หญิงของที่นี่"
ครูวรภายังคงอธิบายต่อไป
"นักเรียนและบุคลากรของที่นี่จะเข้าหอสมุดใหญ่ได้ ต้องใช้บัตรประจำตัวของตัวเองเท่านั้น ตามครูมา"
ครูวรภานำพริมตาเข้ามาในหอสมุด เธออธิบายอย่างคร่าวๆเกี่ยวกับหอสมุดแห่งนี้ ผู้ฟังก็ทำท่าฟังอย่างตั้งใจตามมารยาท แต่แล้ว...เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งก็ลอยมาตามลม เสียงนั้นดังกระทบโสตประสาทของนักเรียนคนใหม่
"ครูรภาได้ยินเสียงอะไรไหมคะ ฟังคล้ายๆกับเสียงของผู้หญิง มันฟังดูวังเวงน่ากลัวมาก ซ้ำร้ายไปกว่านั้น มันยังดังใกล้ๆกับจุดที่เรายืนอยู่ด้วย"
ครูสาวมองหน้านักเรียนด้วยแววตาแปลกใจ และสายตาลักษณะนั้นเองที่ทำให้พริมตาเข้าใจดีว่าคนอีกฝ่ายไม่ได้ยินเสียงใดๆเลย
"หนูคงคิดมากไปเอง เพราะตอนนี้หนูไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย"
"พริมตาเรื่องอาการป่วยของเธอ ทางผู้ปกครองได้แจ้งให้ทางโรงเรียนทราบแล้ว ไม่ต้องห่วงน่ะ ที่โรงเรียนมีห้องพยาบาลและมีพยาบาลประจำห้องด้วย"
พริมตาขี้เกียจจะอธิบายอะไรอีกให้มากความ แต่ทว่าเสียงของผู้หญิงคนนั้นยังคงดังแว่วข้างๆหู
เสียงนั้นเหมือนกำลังจะบอกอะไรให้เธอฟัง มันลอยวนเวียนอยู่ข้างๆจนเธอเริ่มรู้สึกรำคาญ
จนกระทั่งเธอต้องถามเจ้าของเสียงภายในใจ
"เธอเป็นใครและต้องการอะไรจากฉัน" พริมตาถามในใจ
น้ำเสียงนั้นฟังเหมือนหัวเราะเยาะเหยียดหยัน
"ตามฉันมาซิ" เสียงนั้นแผ่วเบาแต่ฟังดูเยียบเย็นชวนหวาดหวั่นพรั่นพรึง
"ตามเธอไปได้ยังไงกัน เธอเป็นใครฉันไม่รู้จัก และฉันก็ต้องอยู่กับครูวรภาตลอดเวลาด้วย"
น้ำเสียงนั้นหัวเราะเยาะเธออีกครั้ง ก่อนจะพูดประโยคเดิมซ้ำๆว่า
"ตามมา ตามมา ตามมา"
จู่ๆครูวรภาที่นำหน้าเธอก็หยุดชะงักฝีเท้าลง พร้อมกับหันมาคุยกับเธอด้วยท่าทางเหมือนคนเหม่อลอยและไร้สติ
"พริมตาจ๊ะ ครูเพิ่งนึกได้เมื่อกี้ ครูต้องพาเธอไปดูของอย่างหนึ่งก่อน มันตั้งอยู่ที่ชั้น 13 หัองด้านในสุดตรงทางเดิน ห้องนั้นมีอยู่เพียงห้องเดียวเท่านั้นที่ชั้น 13"
จบตอน : นักเรียนคนใหม่
