ถ้าโลกใบมีแต่สายรุ้งตัวของผมก็จะเปื้อนสายรุ้งทุกวันถ้ามีลูกกวาดออกจากตัวมนุษย์แคนดี้ผมก็จะใช้ขวานควักออกมาดินแดนของผมช่างสวยงามโอ้ที่รักของผมคุณเป็นแสงแต่ทำไมผมถึงสัมผัสคุณไม่ได้เพราะผมน่ะเป็นเด็กดี
ดราม่า,ชาย-ชาย,เลือดสาด,ระทึกขวัญ,ดาร์ค,จิตวิทยา,horror,โหด,จิตวิทยาระทึกขวัญ,dark fantasy,ดราม่า,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ถ้าโลกใบมีแต่สายรุ้งตัวของผมก็จะเปื้อนสายรุ้งทุกวันถ้ามีลูกกวาดออกจากตัวมนุษย์แคนดี้ผมก็จะใช้ขวานควักออกมาดินแดนของผมช่างสวยงามโอ้ที่รักของผมคุณเป็นแสงแต่ทำไมผมถึงสัมผัสคุณไม่ได้เพราะผมน่ะเป็นเด็กดี
ผู้แต่ง
Mr. Scarlett
เรื่องย่อ
คุณฝันนานจนลืมไปแล้วว่าวันไหนเป็นวันไหนโลกเก่ามืดลง.......ไปเรื่อยๆ
แต่โลกใหม่นี้กลับหวาน…หวานจนแสบคอ
“เพราะคุณเป็นเด็กดีของแม่”
แม่พูดแบบนั้นเสมอ...........
ตอนนี้คุณโตแล้ว อายุ 13…ตัวโตพอที่จะเข้าใจ แต่ยังเด็กพอที่จะเชื่อทุกอย่างที่เขาบอก
คุณมีคนรักอยู่แล้ว — ฮีเธอร์ แสงของคุณชีวิตของคุณ..........ทุกอย่างของคุณ
แต่ฮีเธอร์ไม่ให้แตะอีกแล้วแล้วทำไมผมถึงไม่ได้ยินเสียงคุณแล้วล่ะ ทำไมกัน?
หรือคุณยังไม่เป็นเด็กดีพอ?ไม่เป็นไร....ผมจะพยายามเป็นเด็กดีที่สุดครับ
เพื่อเขา......ผมจะทำตัวดีๆครับเพราะผมอยากจะสัมผัสคุณ.....แล้วอยากได้จูบนั้นเป็นรางวัล!
โลกนี้เต็มไปด้วยขนมหวานท้องฟ้ามีรสสายไหมพื้นดินกรอบเหมือนคุ้กกี้
…แต่บ้านนี่สิ ไม่อร่อยเลย...!
มันแข็งมันทั้งขมมัน.......คุณไม่ได้อยากกินมัน!
คุณมองไปยังมนุษย์แคนดี้เหมือนที่พวกเขาก็กำลังมองคุณอยู่
คุณหน้าดำ......อย่างนั้นหรอ!
แต่เพราะพวกเขามีลูกกวาดอยู่ข้างในคุณแค่ต้องสับด้วยขวานก่อนสับแรง ๆ
ให้พวกมันแตกเป็นลูกโป่งแล้วสายรุ้งก็จะกระเด็นใส่เสื้อคุณ
คุณจะได้กินลูกกวาดอุ่น ๆ ที่หอมไปด้วยกลิ่นของสายรุ้งที่เปื้อนตัวคุณ.....
แล้วคุณก็อยากเปื้อนสายรุ้งทุกวันเลย
และทุกคนก็จะบอกว่าคุณเป็นฮีโร่เพราะเขาคือคุณหน้าดำพวกเขาต้องโดนกำจัด
โดยเฉพาะคุณหน้ายิ้ม......กำลังหัวเราะอยู่!!
( คำเตือน )
เรื่องนี้สำรวจด้านมืดของจิตใจมนุษย์ประกอบด้วยความรุนแรงทางกายและใจ บาดแผลในวัยเด็ก การเสื่อมสภาพของศีลธรรม การรับรู้ที่ผิดเพี้ยน และความสัมพันธ์เชิงพึ่งพิงที่ซับซ้อน
ผู้อ่านที่มีประสบการณ์ส่วนตัวเกี่ยวกับบาดแผลทางใจควรพิจารณา
เฮือก!!..ขม.....ขมจัง.....
ลิ้นของคุณเริ่มขดตัวเพราะความขมคุณสะลึมสะลืออีกครั้งคุณรู้สึกว่าท้องไส้ปั่นป่วนเป็นอย่างมาก
คุณตื่นขึ้นมาก่อนจะค่อยๆเช็ดปากตัวเองออกมันจะเปื้อนอะไรสักอย่างหนึ่ง
คุณอยู่บนกองอะไรสักอย่างด้วยมันทั้งเหนียวและก็ยุ้ยและดูเป็นกระจุกเป็นก้อนสีแดงดูเหลว
และอย่างมีเป็นพวงยาวห้อยระโยงระยางด้วยนะและที่สำคัญคือกลิ่นของส่งกลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้ง
คุณลุกขึ้นก่อนจะมีเสียงดังครึก....เหมือนคุณจะเหยียบอะไรสักอย่างเข้า
แต่ความทรงจำที่ว่างเปล่ามีเพียงแต่รสชาติขมในปลายลิ้น.....ทุกอย่างในที่นี่มีกลิ่นฉุนหมดและหนาวไปถึงกระดูกเลยล่ะเหมือนจะมีเสียงหยดน้ำด้วย
ก่อนที่จะมีอะไรเดี๋ยวใส่หน้าคุณมันเป็นของเหลวสีแดงหรอกเหรอ
สถานการณ์ราวกับทุกอย่างซับซ้อนกันคุณปวดหัวรุนแรงจนล้มลงกองไปกับพื้น
คุณสงสัยว่ามันเป็นอะไรคุณเลยเช็ดคราบหยดลงมานั้นมาชิมดู
รสชาติของมันเหมือนกับสิ่งที่คุณเพิ่งกินเมื่อกี้ไปหรือเปล่านะไม่สิคุณไม่รู้เลยว่าตัวเองกินอะไรไป
คุณจำได้แค่ว่าคุณหลับไปนี่นาดูเหมือนคุณจะอยู่ในโลกสักแห่งหนึ่งมันดูไม่ดีเอาซะเลยอ่ะ
มันดูสกปรกและน่าขยะแขยงคุณเดินออกไปข้างนอกโดยพยายามใช้ความคิดจะดูเหมือนหัวของคุณก็ยังโล่งอยู่ดี
**_คุณรู้สึกว่าเหมือนจะหิวอีกครั้ง_**
คุณเคยได้ยินว่ามีดินแดนที่ชั่วร้ายของคุณหน้าดำอยู่ที่แห่งนั้นเต็มไปด้วยบริวารของคุณหน้าดำ
และมีแต่ฮีโร่ที่ได้ขวานวิเศษเท่านั้นถึงจะจะรอดออกไปได้....หรือคุณจะเป็นผู้ถูกเลือกกันนะ!?
แล้วกันออกเดินทางจึงเริ่มต้นขึ้นและจะไม่รู้ทิศทางแต่คุณก็เลือกไปตามสัญชาตญาณแน่นอนว่ามันก็ไม่ง่ายคุณรู้สึกขาดอะไรบางอย่างอย่างรุนแรง
**_คุณกำลังคิดถึงใครสักคนอยู่_**....เขาคนนั้นก็คือ
คุณหลับตาลงในความมืดนั้นคุณเห็นผีเสื้อสีเงินสว่างลอยมาอยู่ข้างๆคุณ
ตายจริงมันช่างน่ารักยิ่งกว่าอะไรหัวใจคุณเหมือนถูกหอกแหลมทะลุกลางหัวใจตายจริงคุณตัวเล็กจริงๆเลยนะคุณอยากกอดเขาจริงๆอยากจะสัมผัสเขา
มันค่อยๆบินวนมาใกล้ๆคุณแต่ตัวของมันช่างเบาบางเหลือเกินจนตัวคุณรู้สึกว่าถ้าจากไปอาจจะหายไปก็ได้
คุณเริ่มเรียกสิ่งที่ขอหวานและคุ้นเคยสิ่งนั้นเริ่มทำให้ความความว่างเปล่าในหัวคุณมีใครคนหนึ่งขึ้นมา
และคุณรู้ทันทีว่าเขาคือ**_....คุณอีเธอร์_**
คุณเอื้อมมือจะไปสัมผัสเขาอย่างลืมตัวแต่เขาก็เหมือนจะไม่ยอม
หรือคุณทำอะไรผิดไปแน่นอนสิคุณคิดว่าตัวเองยังเป็นเด็กดีไม่พอ
และถ้าไม่เชื่อฟังเขาจะทำให้เขาผิดหวังยังงั้นเหรอครับ
คุณพยายามเดินในความมืดนั้นโดยมีเขาเกาะอยู่บนหัวคุณ....(อย่างน้อยๆเขาก็อยู่ใกล้คุณก็พอแล้ว)
แน่นอนว่าความมืดไม่ได้น่ากลัวเท่าไหร่แต่กลิ่นมันเหม็นแล้วก็ชื้นเหมือนคุณอยู่ในท่อระบายน้ำที่โสโครกสุดฯ
คุณกำลังก้าวผ่านที่แห่งนั้นและปลายทางของอุโมงค์ที่คับแคบก็คืออาณาจักรที่แสนสิ้นหวัง
ความขมของอากาศมันทำให้คุณรู้สึกว่าปอดกำลังจะฉีกขาด
มีเสียงบางอย่างที่กรีดร้องออกมาดังสนั่นคุณมองไปรอบๆก่อนจะมองไปในข้างล่าง
มันคือทะเลสาบโสโครกที่เต็มไปด้วยขยะและเศษซากอะไรบางอย่าง
คุณไม่รู้ว่าจะลงไปยังไงมันสูงมากแล้วก็น้ำดูอันตรายดีนะ
ก่อนที่ทันใดนั้นแรงดันน้ำมหาศาลจะพุ่งตัวออกมาผลักคุณลงสู่ห้วงน้ำลึกขยะมากมายปะปนไป
ระหว่างที่คุณจมอยู่ในน้ำคุณก็เห็นอะไรบางอย่างลอยผ่านคุณอย่างรวดเร็ว
คุณออกจากบ่อน้ำนั้นได้อย่างหวุดหวิด
คุณพยายามทำตัวให้เงียบที่สุดเพราะคุณรู้แล้วว่าที่นี่ไม่ได้ปลอดภัยเหมือนกับโลกแคนดี้อย่างแน่นอน
อากาศในที่แห่งนี้เป็นมลพิษและนรกของปอดของคุณคุณหายใจอย่างยากลำบาก
ระหว่างเดินไปในความมืดอสูรกายหน้าดำ.....ของคุณหน้าดำเดินยั้วเยี้ยไป
หมดคุณไม่รู้เลยว่าคุณจะทำยังไงต่อจะถึงกระนั้นสิ่งที่แน่ชัดที่สุดก็คือคุณต้องไปหาอาวุธนั่น
อาวุธศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นที่จะกำจัดพวกมันได้นี่ก็คงเป็นบททดสอบว่าคุณจะรอดไปจากที่นี่ได้หรือเปล่า
แต่มันก็ไม่ได้ง่ายขนาดนั้นคุณจะทำยังไงร่างกายของคุณดีมันไม่ได้แข็งแกร่ง
คุณเป็นแค่เด็กน้อยเพราะตอนนี้คุณเหมือนกำลังอยู่ระหว่างความเป็นและความตาย
คุณไม่มีทางเลือกเท่าไหร่ในสถานการณ์แบบนี้คุณมองไปยังคุณอีเธอร์เขานอนสงบอยู่บนหัวคุณ
คุณต้องปกป้องเขาให้ได้เพราะฉะนั้นคุณจะต้องรอดไปจากที่นี่
แต่ก็ดูเหมือนคุณจะไม่โชคดีขนาดนั้นมีบางสิ่งกำลังดึงขาคุณ
มันยกคุณลอยขึ้นคุณเสียกันควบคุมร่างกายไปชั่วขณะคุณมองไปยัง....หน้าตามันน่าเกลียด
ราวกับขนมและเศษซากที่เน่าแล้วคุณรู้สึกขยะแขยงและหวาดกลัว
ตัวของมันดำสนิทร่างกายบิดเบี้ยวมันอ้าปากกว้างเผยให้เห็นขมเขี้ยวของมันเตรียมพร้อมที่จะหย่อนคุณเข้าปาก
คุณรีบตั้งสติคุณเห็นกิ่งไม้อันหนึ่งที่ดูแหลมคมเป็นพิเศษคุณหยิบมันขึ้นมาและแน่นอนว่าคุณจะต้อง**_จำกัดมัน......กำจัดความชั่วร้าย_**
คุณตวาดไม้แท่งนั้นเข้าสู่คอของอีกฝ่ายสายรุ้งทะลักสีดูสดใสและกลิ่นที่ดูหอมหวานจากภายนอกที่มันเป็นกลิ่นที่ชวนดึงดูด
แล้วเมื่อสายรุ้งพวกนั้นเปรอะเปื้อนไปทั่วร่างคุณคุณรู้สึกได้ถึง.........**_ความหิวโหย_**
มันชัดเจนมากจนคุณพุ่งตัวไปด้วยสัญชาตญาณอย่างควบคุมไม่อยู่
คุณแทงมันซ้ำๆไปทั่วร่างกายที่บิดงอนั้นเพราะยิ่งแพงมากเท่าไหร่สายรุ้งก็จะยิ่งออกมามากขึ้น
มันกรีดร้องโหยหวนออกมาคุณต้องการจบเกมนี้คุณจำเป็นที่จะต้อง
กระชากลูกกวาดออกจากตัวมันไม่อย่างนั้น**_คุณเองจะถูกครอบงำแทน!!_**
คุณมองไปที่มือของตัวเองที่กำลังมีความมืดก่อตัวและปกคลุมร่างคุณแน่นอนว่าในตอนนั้น
ในหัวของคุณเหมือนมีภาพทับซ้อนกันจนแยกไม่ออกมันทำร้ายกันมองเห็นของคุณระหว่างต่อสู้ไปทั้งหมด
เสียงกระซิบมากมายเริ่มทำให้เลือดออกจากดวงตาของคุณ
คุณหายใจไม่ออกเพราะกลิ่นพวกนั้นทำลายสมดุลทุกอย่างในสภาวะที่อื่นเป็นกึ่งตายนี้
คุณกำลังถูกอะไรบางอย่างทำลายจากข้างในคุณรู้สึกว่าร่างกายกำลังถูกบดขยี้เพราะกระดูกของคุณเริ่มเกิดเสียงคุณพยายามกัดฟันสู้ต่อให้ถึงที่สุด
_คุณ..ฮีเธอร์......ผมน่ะอยากจะสัมผัสคุณ.....แล้ว**ผม__จะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด_**!
คุณมองไปที่มือนั้นที่ถูกกลืนไปกับร่างกายของคุณ
สัมผัสทั้ง 5 ของคุณถูกทำลายไปชั่วขณะหนึ่ง
คุณขยับไม่ได้ก็จริงแต่ฟันคุณอาจจะพอช่วยได้เพราะไม่มีสิ่งใดช่วยคุณได้นอกจากตัวคุณเองคุณพุ่งตัวไปข้างหน้าก่อนที่
คุณกระโดดตัวขึ้นให้สูงที่สุดเท่าที่ตัวเองจะทำได้ก่อนที่จะปล่อยตัวเองลงมากัดเข้าไปที่คอของพวกมันคุณฉีกมันออกมาแล้ว
นั่นทำให้ลูกกวาดและสายรุ้งกระจัดกระจายมันสวยงามมากคุณรู้สึกมีชีวิตชีวาจนคุณลืมไปว่า
มันยังไม่สิ้นฤทธิ์ก่อนที่ความมืดจะกลืนกลืนคุณไปทั้งหมดคุณกัดลงไปที่!
แคนดี้ที่คุณลงมือกระชากมันออกมารสชาติหล่านั้นหวานนั้นมันทำลายความขมที่ปากของคุณให้หายสิ้น
และสายรุ้งที่เปรอะเปื้อนนี้ชำระล้างคุณให้หมดสิ้น
// **ตอนนี้คุณบริสุทธิ์แล้ว**/
หลังจากที่เอาชนะความชั่วร้ายนั้นได้ท้องของคุณก็ได้เต็มอิ่มและร่างกายของคุณก็ถูกชำระล้าง
ความขมที่เกาะอยู่ในตัวคุณก็พลันหายคุณรู้สึกดีมากขึ้นเพราะท้องที่หิวเนี่ยมันค่อนข้างไม่ดี
คุณไม่ชอบความรู้สึกที่ต้องหิวโหยเพราะมันทำให้คุณควบคุมตัวเองไม่ได้เท่าไหร่
เพราะแม่สอนเสมอว่าถ้าหิวต้องกินตลอดไม่อย่างนั้นคุณจะไม่โต
คุณมองไปรอบๆเพื่อหาคุณอีเธอร์ค่อยยังชั่วที่เขายังปลอดภัยเขาค่อยๆบินลงมาอยู่บนมือคุณอย่างบางเบา
แต่ดูเหมือนตัวเขาเบาบางลงอีกครั้งบางทีคุณก็พยายามฟังเสียงของเขานะแต่คุณก็ไม่เข้าใจสิ่งที่เขาต้องการหรอก
หรือเขาจะโกรธกันนะที่คุณไม่เชื่อฟังเขาบอกให้คุณอ่อนโยนอยู่เสมอแต่ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรคุณก็ไม่เคยได้ยิน......ทำไมกันนะ?
แต่ดูเหมือนคุณอีเธอร์ก็เองก็เริ่มหิวแล้วใช่ไหมแต่คุณอีเธอร์จะไม่ชอบลูกกวาดนี่
คุณเลยมองไปในป่ารอบๆก่อนคุณจะเห็นผลไม้อยู่บนยอดของมัน
สูงจัง.....แต่คุณอีเธอร์หิวแล้วผมไม่ยอมแพ้หรอกน่า
คุณเริ่มปีนมันขึ้นอย่างยากลำบากถึงแม้จะเป็นต้นไม้ใหญ่แต่ต้นของมันเนี่ยก็เปราะซะไม่มี
เพียงแค่คุณเหยียบมันเสียงดังกรอบแกรบของลำต้นราวกลับว่ามันเป็นสัญญาณเตือน
ต้นไม้เริ่มสั่นไหวไปมาราวเหมือนมันจะหักเต็มที่แล้ว
คุณพยายามปีนเร็วขึ้นก่อนจะเงื้อมมือไปเด็ดผลไม้พวงนั้นก่อนที่ต้นของมันจะหักลงฝุ่นตลบอบอวนไปทั่ว
คุณตกลงมาแล้วรู้สึกเจ็บนิดหน่อย
คุณเริ่มแกะเปลือกผลไม้ที่อยู่ในมือก่อนจะค่อยๆป้อนมันให้คุณอีเธอร์......
พอเขากินอิ่มตัวของเขาก็เริ่มสว่างไสวและคุณเริ่มสัมผัสเขาได้ชัดเจนขึ้นเล็กน้อย
และใช้ในที่สุดคุณก็ได้รางวัลจากคุณอีเธอร์เป็นครั้งแรกล่ะ
ผีเสื้อตัวน้อยอย่างคุณอีเทอร์ค่อยๆบินขึ้นไปหาคุณก่อนจะเอาริมฝีปากเล็กๆไปแตะไปที่แก้มของคุณอย่างบางเบา
แต่เพียงแค่นั้นก็ทำให้คุณรู้สึกดีจนตัวลอยคุณมีความสุขมาก....จนคุณก็อยากได้รางวัลนั้นอีก
คุณจึงต้องเป็นเด็กดีที่เชื่อฟังเหมือนที่แม่บอกไว้เสมอ!
คุณออกเดินทางต่อเพื่อไปตามหาขวานต่อแต่ดูเหมือนจะมีอุปสรรคมากกว่าที่คิด
แต่อยู่ๆคุณก็ถูกจ้องมองด้วยอะไรสักอย่างนึง
ดวงตาสีแดงและรอยยิ้มนั่น**_..คุณหน้ายิ้ม_**
กำลังมองคุณอยู่
ร่างกายคุณเริ่มสั่นเกร็งแน่นอนสิรูปลักษณ์ของอีกฝ่ายแม้จะอยู่ไกลแต่คุณก็มองเห็นเขาได้อย่างชัดเจน!!
ร่างของเขาสูงเกือบ 10 ฟุตดวงตาสีแดงก่ำร่างกายใหญ่ยักษ์กำยำผมยาวสีดำปกคลุมร่างราวกับปีศาจที่หลุดออกมาจากนิทานที่คุณแม่เล่า
ร่างกายคุณเริ่มขยับตัวไม่ได้เหงื่อคุณหลายยังไม่รู้ตัวร่างกายคุณสั่นด้วยสัญชาตญาณ
**_แต่คุณยังฆ่าเขาไม่ได้_**.....เพราะตอนนี้คุณยังอ่อนแอเกินไปที่จะสู้กับเขา
ก่อนที่เสียงบางอย่างจะแทรกเข้าไปในความคิดของคุณอย่างรวดเร็ว
**_ ( แก่แน่ใจหรือว่าจะฆ่าฉัน )_**