ถ้าโลกใบมีแต่สายรุ้งตัวของผมก็จะเปื้อนสายรุ้งทุกวันถ้ามีลูกกวาดออกจากตัวมนุษย์แคนดี้ผมก็จะใช้ขวานควักออกมาดินแดนของผมช่างสวยงามโอ้ที่รักของผมคุณเป็นแสงแต่ทำไมผมถึงสัมผัสคุณไม่ได้เพราะผมน่ะเป็นเด็กดี
ดราม่า,ชาย-ชาย,เลือดสาด,ระทึกขวัญ,ดาร์ค,จิตวิทยา,horror,โหด,จิตวิทยาระทึกขวัญ,dark fantasy,ดราม่า,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ถ้าโลกใบมีแต่สายรุ้งตัวของผมก็จะเปื้อนสายรุ้งทุกวันถ้ามีลูกกวาดออกจากตัวมนุษย์แคนดี้ผมก็จะใช้ขวานควักออกมาดินแดนของผมช่างสวยงามโอ้ที่รักของผมคุณเป็นแสงแต่ทำไมผมถึงสัมผัสคุณไม่ได้เพราะผมน่ะเป็นเด็กดี
ผู้แต่ง
Mr. Scarlett
เรื่องย่อ
คุณฝันนานจนลืมไปแล้วว่าวันไหนเป็นวันไหนโลกเก่ามืดลง.......ไปเรื่อยๆ
แต่โลกใหม่นี้กลับหวาน…หวานจนแสบคอ
“เพราะคุณเป็นเด็กดีของแม่”
แม่พูดแบบนั้นเสมอ...........
ตอนนี้คุณโตแล้ว อายุ 13…ตัวโตพอที่จะเข้าใจ แต่ยังเด็กพอที่จะเชื่อทุกอย่างที่เขาบอก
คุณมีคนรักอยู่แล้ว — ฮีเธอร์ แสงของคุณชีวิตของคุณ..........ทุกอย่างของคุณ
แต่ฮีเธอร์ไม่ให้แตะอีกแล้วแล้วทำไมผมถึงไม่ได้ยินเสียงคุณแล้วล่ะ ทำไมกัน?
หรือคุณยังไม่เป็นเด็กดีพอ?ไม่เป็นไร....ผมจะพยายามเป็นเด็กดีที่สุดครับ
เพื่อเขา......ผมจะทำตัวดีๆครับเพราะผมอยากจะสัมผัสคุณ.....แล้วอยากได้จูบนั้นเป็นรางวัล!
โลกนี้เต็มไปด้วยขนมหวานท้องฟ้ามีรสสายไหมพื้นดินกรอบเหมือนคุ้กกี้
…แต่บ้านนี่สิ ไม่อร่อยเลย...!
มันแข็งมันทั้งขมมัน.......คุณไม่ได้อยากกินมัน!
คุณมองไปยังมนุษย์แคนดี้เหมือนที่พวกเขาก็กำลังมองคุณอยู่
คุณหน้าดำ......อย่างนั้นหรอ!
แต่เพราะพวกเขามีลูกกวาดอยู่ข้างในคุณแค่ต้องสับด้วยขวานก่อนสับแรง ๆ
ให้พวกมันแตกเป็นลูกโป่งแล้วสายรุ้งก็จะกระเด็นใส่เสื้อคุณ
คุณจะได้กินลูกกวาดอุ่น ๆ ที่หอมไปด้วยกลิ่นของสายรุ้งที่เปื้อนตัวคุณ.....
แล้วคุณก็อยากเปื้อนสายรุ้งทุกวันเลย
และทุกคนก็จะบอกว่าคุณเป็นฮีโร่เพราะเขาคือคุณหน้าดำพวกเขาต้องโดนกำจัด
โดยเฉพาะคุณหน้ายิ้ม......กำลังหัวเราะอยู่!!
( คำเตือน )
เรื่องนี้สำรวจด้านมืดของจิตใจมนุษย์ประกอบด้วยความรุนแรงทางกายและใจ บาดแผลในวัยเด็ก การเสื่อมสภาพของศีลธรรม การรับรู้ที่ผิดเพี้ยน และความสัมพันธ์เชิงพึ่งพิงที่ซับซ้อน
ผู้อ่านที่มีประสบการณ์ส่วนตัวเกี่ยวกับบาดแผลทางใจควรพิจารณา
_ผมฝันล่ะ.......มันช่างยาวนานเหลือเกินในดินแดนแห่งนั้นเหมือนกับความจริงเลยล่ะ_
_แต่มันสดใสมันมีความสุขมันสว่างไสวแต่มันก็เหมือนฝันร้ายของผมเลยล่ะ.....แต่ผมมีความสุขมากเลยล่ะ_
_คุณร่วงหล่นลงมาเรากลับว่าไม่มีที่สิ้นสุดและเมื่อคุณกระแทกพื้นคุณก็จะกลับมาร่วมอีกครั้งและก็กระแทกพื้นอีกครั้งอยู่อย่างนั้นซ้ำๆ_
คุณตื่นขึ้นมาพร้อมกับเศษซากขนมมากมายเหมือนว่าคุณจะกินขนมมากไปแฮะคุณรู้สึกลิ้น
ชามีรสชาติแปลกๆอยู่ที่ปากของคุณ
คุณกินอะไรไปอย่างนั้นหรอมันจะไม่ใช่ขนมนะคุณคิดว่าตัวเองคงกินขนมจนลิ้นรับรสเพี้ยนไปหมด
โอ้ที่คือที่ไหนกันนะคุณมองไปรอบๆโอ้เป็นสถานที่ดูคุ้นเคยแต่คุณจำไม่ได้
แต่ดูสวยงามมากเลยแฮะมีสายรุ้งและน้ำสีชมพูถนนที่เหมือนกับช็อกโกแลตและเมืองที่เต็มไปด้วยขนมและมนุษย์แคนดี้.....
คุณลืมไปเลยว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกันนะรอบๆตัวคุณเต็มไปด้วยเศษซากขนมที่คุณกินแล้วคุณกินอิ่มหรือยังอ่ะ
ภาพในหัวของคุณก็เริ่มสั่นตาของคุณเริ่มพร่าเบลอความทรงจำเริ่มบิดเบี้ยว
เฮือก....!!..คุณกุมหัวด้วยความทรมานคุณรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะ....**_ลืมทุกอย่าง_**
ก่อนที่อยู่ๆจะมีเสียงปริศนาดังขึ้นในหัวคุณ
เสียงอะไรน่ะ.....?แล้วผมเป็นใครกันนะ....
**_(ไม่แก่ยังกินไม่อิ่ม)_**
คุณฟังมันไม่ชัดแล้วก็ไม่รู้ว่ามันต้องการจะสื่ออะไรแต่คุณรู้แล้วล่ะว่ามันคือใคร.......
//**_คุณหน้ายิ้ม_**/_สินะ.......เขาตามคุณมาถึงนี่ได้ยังไงกัน..?_
ท้องของคุณเริ่มร้องประท้วงคุณรู้สึกหิวจริงๆนะ
ไม่ใช่สิเหมือนว่าคุณจะลืมใครบางคนไปมากกว่านะเมื่อคุณคิดได้อย่างนั้น
คุณก็เริ่มมองไปรอบๆว่าเขาอยู่ไหนกันเขาคนนั้นน่ะ......คือใครกันน่ะ
ื คุณใช้มือน้อยๆของตัวเองลูบไปที่หัวตัวเองเบาๆก่อนที่สายตาของคุณจะไปพบกับ
ผีเสื้อตัวหนึ่งที่ส่องสว่างนั้นกำลังค่อยๆบินมาหาคุณมันทั้งส่องสว่างและสวยงามจับใจ
หัวใจของคุณสั่นระรัว......ใช่แล้วล่ะนั่นคือคนรักของคุณใช่ไหม....
คุณพยายามที่จะนึกชื่อของเขาให้ออกและใช่เขามีชื่อว่าคุณอีเธอร์
เย้.....คุณอีเธอร์ใช่ไหมครับ.....💕
ผีเสื้อเงินที่ส่องสว่างนั้นเริ่มค่อยๆเปลี่ยนร่างร่างกายที่สูงโปร่งสว่างไสวเป็นสีเงินสว่างที่ดูเจิดจรัสทำให้คุณแสบตาจริงๆ
คุณแน่ใจว่าหัวใจไม่ได้โกหกแน่นอนมันกำลังเต้นเพราะความรักใช่ไหมแน่นอนสิ...
**_คุณอีเธอร์เป็นของผมนี่นา_**💘
คุณเริ่มหัวเราะอย่างมีความสุขเพราะแม้คุณจำอะไรไม่ได้เลยนอกจากเขา
และเขาก็คือทุกอย่างของคุณเพราะฉะนั้นแล้วคุณจะเชื่อฟังเขาทุกอย่าง
คุณเข้าไปหาเขาเพื่อไปขอรางวัลแต่เหมือนเขาจะไม่ให้......คุณยังเป็นเด็กดีไม่พออย่างนั้นหรอ?
งั้นคุณต้องเป็นเด็กดีมากกว่านี้สินะเขายิ้มให้กับคุณแค่นี้คุณก็รู้สึกมีความสุขอยู่หรอก
เพราะคุณเองก็จำตัวเองไม่ได้อยู่ดีคุณพยายามนึกก็ยิ่งรู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง!!
ก็ยังโชคดีที่คุณอาเธอร์คอยอยู่ข้างๆแต่ถึงอย่างนั้น
คุณคือใครกันนะ.......คุณคือ!?
คุณลุกขึ้น...โอ้คุณตัวสูงขึ้นแฮะแน่นอนสิตอนนี้คุณอายุ 13 ใช่ไหมนะ...........
ใช่แหละแล้วคุณก็มีชื่อว่า....เออ....ผมมีชื่อว่า...แอ..ช..เชอ..ร์...ใช่แล้วผมชื่อว่าแอชเชอร์....✨
ในที่สุดคุณก็จำชื่อและอายุตัวเองได้แม้จะเป็นแค่สิ่งเล็กน้อยที่คุณพอจำในตัวเองได้ก็ตามแต่ก็ถือว่าคุณจำได้แล้วกัน
คุณหิวจังแฮะคุณมองไปรอบๆที่เต็มไปด้วยขนมหวานดินแดนนี้มีความสุขก็จริงอยู่หรอกแต่มันรสชาติไม่ค่อยอร่อยอ่ะ
คุณพยายามกินมันเท่าที่จะเป็นไปได้แต่สุดท้ายคุณก็คายออกเพราะคุณกินไม่ลงจริงๆ
แม้ว่ามันจะเป็นขนมหวานแต่คุณกลับรู้สึกว่ามันขมและเลี่ยนจนเกินไป
คุณล้มเลิกเรื่องอาหารไปเพราะเหมือนว่าจะไม่มีอะไรถูกลิ้นคุณเลยอ่ะ
คุณต้องการออกเดินทางเพราะรู้สึกว่าคุณต้องการหาของบางอย่าง
คุณต้องรีบหามันก่อนที่........
**_(คุณหน้ายิ้มจะเจอมันก่อน)_**!!
นี่คุณอีเธอร์ผมคิดว่าผมกำลังอยากหาของบางอย่างนะครับคุณช่วยหา.........
เพียงแค่พูดประโยคนั้นสีหน้าของคุณอีเธอร์ก็เปลี่ยนไปใบหน้าที่ดูแสนอ่อนโยนนั้นดูหวาดกลัวนั้นขึ้นมาทันที
คุณไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายเป็นอะไรคุณพยายามถามเขาว่าเป็นอะไร
**_ ทำไมคุณถึงเห็นว่าปากของเขาขยับนะแต่ทำไมคุณไม่ได้ยินเสียงเขาล่ะ!?_**
เขาชี้ให้คุณไปอีกทางหนึ่งแต่คุณรู้สึกว่ามันไม่ใช่ทางที่ถูกต้องนี่นา
ผมควรเชื่อฟังเขาหรือเปล่านะ.......แต่คุณแม่บอกเสมอว่าเด็กดีที่เชื่อฟังเท่านั้นถึงจะได้รางวัลนี่
(และผมก็อยากได้รางวัลจากคุณอีเธอร์)
และแน่นอนสิว่าคุณเป็นเด็กดีคุณเลยเชื่อฟังไงล่ะคุณไปตามทางที่คุณอีเธอร์บอกอย่างว่าง่าย
เฮ้ย.....คุณหิวอีกแล้วล่ะคุณมองไปในเมืองเห็นขนมหวานมากมายแต่รสชาติของชมันแย่ชะมัด
คุณคายมันออกมาก่อนที่จะมองไปยังมนุษย์แคนดี้คุณเดินไปหาพวกเขาแล้วบอกว่าพวกเขาว่าคุณหิว..มากๆเขาพอจะมีอะไรให้คุณกินหรือเปล่า
คุณพยายามถามยังสุภาพที่สุดเพราะเด็กดีจะต้องเชื่อฟังและมีมารยาทไงล่ะ
สวัสดีครับคุณลุง.....ผมหิวมากเลยพอจะมีอะไรให้ผมกินได้หรือเปล่าครับ?
เขาจ้องมองคุณด้วยความหวาดกลัวและเกลียดชังดูเหมือนเขาจะไม่ชอบคนนอกแบบผมสินะ!
ไม่มีโว้ย!....ออกไปให้พ้นนะไอ้เด็กเวร!!
พอคุณพูดจบคุณก็ถูกลุงคนนั้นผลัก
ร่างของคุณไม่ล้มแต่คุณลุงคนนั้นทำไมดูท่าทางเจ็บปวดจังเลยคุณเข้าไปหาแล้วถาม
เป็นอะไรเหรอครับคุณลุง.....?
ร่างของคุณลุงแคนดี้เริ่มแตกออกคราบสีดำเริ่มปกคลุม.....เขาถูก./**_คุณหน้าดำ._**/ครอบงำ
คุณลุงคนนั้นถูกปีศาจร้ายเข้าสิงร่างของเขาเริ่มขยายตัวขึ้น
แก่.....แก่....ไม่ทันจะพูดจบคุณลุงคนนั้นก็ตัวแตกเหมือนกับลูกโป่ง
สายรุ้งเปรอะเปื้อนไปทั่วตัวคุณแล้วคุณชอบมันมากเลยล่ะแล้วโอ้มีแคนดี้นี่นา
ื คุณหยิบแคนดี้พวกนั้นกินเข้าไปแล้วใช่มันอร่อยมากเลยหลังจากที่คุณกินอิ่มคุณก็ออกเดินทางต่อ
และที่สำคัญคุณก็ต้องการจะไปหาของสิ่งนั้นน่ะก่อนที่คุณหน้ายิ้มจะได้มันไป
เพราะคุณหน้าดำเริ่มครอบงำคนอื่นคุณจะต้องรีบหาอาวุธวิเศษนั่นเพื่อทำลายความชั่วร้ายนั้นซะ!
แต่ทำไมคุณ....อีเธอร์.....ถึงมองผมแบบนั้นล่ะทำไมเขาไม่ยิ้มแล้วล่ะ......
คุณเริ่มงอแงเหมือนเด็กเมื่อเห็นว่าเขาทำตัวแปลกไป......เขายิ้มอ่อนให้กับคุณ
คุณจึงขอรางวัลจากเขาแต่เขาก็ยังไม่ให้คุณทำไมกันนะหรือคุณยังเป็นเด็กดีไม่มากพออีกอย่างนั้นหรอ
คุณ.....อีเธอร์บอกให้คุณไปช่วยคุณยายข้ามถนนใช่แล้วคุณเป็นเด็กดีคุณรีบไปช่วยทันทีและดูเหมือนคุณยายจะมองไม่เห็นด้วยนะ
คุณยายครับไปส่งไหมครับ.......
เอาสิหลานเอ้ย...ขอบใจมากนะหลาน
หลังจากที่ไปส่งคุณยายเสร็จคุณยายก็ขนมคุณมาแล้วมันก็คือลูกกวาดที่หวานมากๆคุณยื่นมันให้กับคุณอีเธอร์ได้ชิมด้วย
และคุณยายก็พูดชมคุณต่อว่าคุณโตขึ้นมากนะและใช่คุณโตขึ้นแล้วจริงๆตอนนี้คุณ 13 แล้ว
และที่สำคัญคุณก็สูงขึ้นมากฯฯ
คุณหัวเราะอย่างมีความสุขแล้วคุณก็อยากนอนกลางวันซะหน่อยคุณเลยเอนตัวนอน
บนตักของคุณอีเธอร์
แล้วคุณหลับไปแล้ว
**_ และดูเหมือนคุณจะฝันร้ายอีกครั้ง_**
คุณแม่ครับช่วยเล่านิทานให้ผมหน่อยได้ไหมครับ....
ได้สิคะ.....แอชเชอร์...แต่ถ้าฟังจบแล้วลูกต้องรีบนอนในทันทีเลยนะคะ
**_ครับคุณแม่........_**
_กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วในป่าแห่งหนึ่งมีหนุ่มน้อยคนหนึ่งเขาได้สืบทอดขวานวิเศษในการกำจัดปีศาจร้ายหรือปีศาจ **_คุณหน้าดำ_** นั่นเอง
_
_ ที่จะครอบงำร่างของมนุษย์แคนดี้ให้กลายเป็นปีศาจร้ายที่คอยทำร้ายผู้คน_
_หนุ่มน้อยจะเริ่มใช้ขวานวิเศษในการปราบปีศาจที่อยู่ในคราบของมนุษย์แคนดี้_
_แต่ก็จะมี **_คุณหน้ายิ้ม_** ที่คอยขัดขวางและต้องการช่วงชิงขวัญวิเศษนั้นอยู่เสมอ_
_และหลังจากที่คุณหน้าดำถูกปราบมันก็จะกลายเป็นแคนดี้ให้กับผู้คนได้กินแล้วจะไม่ถูกครอบงำอีกเลย_
_จึงกลายเป็นรางวัลสำหรับชัยชนะนั่นเองเพราะเมื่อไหร่ที่กำจัดคุณหน้ายิ้มได้อีก...ผู้คนจะไม่รู้สึกหวาดกลัวอีกต่อไป_
นิทานสั้นๆนั้นของคุณแม่ทำให้คุณอยากเป็นฮีโร่คนนั้นใช่ไหมล่ะ...
ใช่แล้วล่ะคุณอยากเป็นเขาแล้วตอนนี้
**_/ (คุณต้องการขวานนั่นมา)//_**